





دیگه از شناختن آدما نمیترسم.از اینکه با وجه منفی وجودشون رو به رو بشم نمیترسم. دیگه از آدما فرار نمیکنم.آدما رو با دقت،با کنجکاوی نگاه میکنم.با جدیتی که جسارت برداشت میشه خیره میشم بهشون.به چشماشون،دستاشون،هویتشون.
گاهی استایلشون،رنگ لباساشون،کفشاشون.
و همیشه نوع نگاهشون.
آدما رو به چشم یه نویسنده میبینم.انگار که بخوام اونقدر دقیق ذرات حضورشون رو واکاوی کنم که بتونم جزء به جزء بنویسم و روایت کنم.همه ی بالا بلندی افکارشون رو،همه ی ویژگی هاشون رو. اینکه کدوم عضو صورتشون خوشگل تره یا اینکه چقدر رنگ چشماشون روشنه،اینکه چی عصبانیشون میکنه و چی باعث میشه برن توی خودشون،کجاها کنترلشون رو از دست میدن و چی ها براشون خیلی عزیزه،چه تیپ آدمی رو میپسندن و چطوری با مردم تا میکنند؟ رنگ و بوی زندگیشون چطوریاست؟ بیشترین دغدغه و غصه شون چیه؟ بهترین خاطره ی زندگیشون کجا رقم خورده؟ رویاشون چیه؟کی خیلی احساس تنهایی میکنند؟ حالشون با کدوم چیز کوچولو خوب میشه؟ خوراکی مورد علاقشون چیه؟ ریتم زندگیشون چیه؟ نقطه ضعفشون کجاست؟ غم ریشه دار وجودشون چیه؟کی حوصلشون سر میره؟ کی بی حس میشن و کم میارن؟(چقدر جواب این سوالات رو در مورد خودتون به طور مشخص میدونید؟)
من نویسنده نیستم.راستش حتی اگر بخوام باشم هم نمیتونم. بدجور توی شخصیت پردازی و قصه نویسی افتضاحم.ولی میتونم ادعا کنم روایت گر خوبی ام. من نمیتونم چیزی رو خلق کنم ولی میتونم بخشی از چیزی که وجود داره ولی بقیه نمیبینند رو روایت کنم.حالا میتونه بخشی از وجودشون باشه که ندیدنش یا میتونه بخشی از زندگیشون باشه یا بخشی از رابطشون یا بخشی از شهرشون.
روایت کردن رو دوست دارم چون فعلا تنها راه حل َم برای نترسیدن از بدی هاست.چون راه حل َم برای خرد نشدن در برابر پستی دنیاست.توی پست های آخرم ناخودآگاه زیاد از واژه ی «رنج» استفاده کردم،چون داشتم تلاش میکردم روایتش کنم و با گفتنش به خودم کمک کنم که تحملش کنم.بشناسمش و مهم تر از همه نقطه ی تعادلش رو پیدا کنم.
روایت کردن،بیان هر چیزی،با وضوح و شفاف،همونطور که هست،ورای خوب یا بد بودنش،صِرف وجودش،خیلی جذابه. وقتی آدم توی توصیف کردن ماهر میشه شروع میکنه به بیان تمام خوبی ها و بدی ها بدون اینکه بخواد خوبی رو تحسین کنه یا بدی رو سرزنش کنه،درست مثل یه نویسنده ی ماهر که تو رو با تمام شخصیت های قصه اش همراه میکنه،ورای اینکه نقش اون شخصیت چیه.
درست مثل روایتِ یه شخصیت داستانی؛ که با تمام شخصیت ها آمیخته میشی و قدم به قدم، با توصیف و روایت نویسنده «پنهان» شون رو میبینی و شروع میکنی به اینکه کشفشون کنی و اونقدر در جریان این کشف کردن غرق میشی که یهو به خودت میای و میبینی که داری درکشون میکنی حتی اگر تجربه نکرده باشی.و چون برای شناختن تلاش کردی دیگه به خودت اجازه نمیدی بی هوا ازش عبور کنی یا بشکنیش،چون گرچه ممکنه اون آدم کاملا سفید نباشه اما اون چیزی شبیه «گل سرخ» شازده کوچولو محسوب میشه.
نوشته بود تنها قلبی که نمیتونی بشکنیش،قلبی هست که برای دوباره ساختنش خیلی تلاش کردی.
تقریبا میشه گفت اسیب پذیریم در برابر نقاط تاریک ادمایی که میشناسم کم شده و احتمالا ادمای کمتری هم از سمت من آسیب دیدن و من این رو مدیون اینم که همه ی آدما رو دارم به چشم یه نویسنده میبینم،انگار که بخوام بیانشون کنم.هرچند هنوز در برابر آدم هایی که دوستشون دارم به شدت آسیب پذیرم.شاید راه حل این باشه که اونها رو ورای نقششون ببینیم.مطمئن نیستم.
آره خلاصه،اینها به من کمک کرد،امیدوارم ب شما هم کمک کنه.
پی نوشت:روزایی که خودم رو گم میکنم میرم و توی شهر قدم میزنم،پرسه میزنم،بی هوا و لاقید،شاید ولگردی. اونقدر تا توی شهر گم شم شاید وقتی پیدا شدم،خودم رو هم پیدا کرده باشم.امروز خیلی همه جا تنگ بود،خیلی هوا سنگین بود،خیلی قلبم نازک بود.رفتم خودمو پیدا کنم،پیدا نشد.ولی چندتا عکس گرفتم که دوستشون دارم و یکم گریه کردم و یه لیوان هم برای خودم خریدم،لیوان شیشه ایی با لاله های بنفش و قرمز.
پی نوشت: این هفته یه جفت چشم خیلی جدی توجهم رو جلب کرد و یه جفت دست توی اتوبوس!به نظر میرسید اون آدم دنیا رو با دستاش میفهمه.موسیقی دان ها دنیا رو با دستاشون میفهمن یا با گوش هاشون؟