بسم الله
صبح ها با انگشت به شیشه میزنم تا از خواب بیدار شود
گاهی کمی چشمانش را باز میکند،بدنش را کش و قوسی میدهد و دوباره میخوابد.
این زمان ها من هم اذیتش نمیکنم،بی سر و صدا مشغول کار خودم میشوم.
اگر سر و صدایی شود،یک چشمش را باز میکند و بعد از اینکه مطمءن شد کسی با او کاری ندارد دوباره میخوابد و قهقهه من را بلند میکند.
عصر هنگام، نیم ساعتی می آید کنارم.همانطور که نوازشش میکنم غذا های مانده از ظهر را میخورد.

اینجا چندتا قانون با مزه دارد که همه موظف هستند آنها را رعایت کنند.
اول اینکه کسی قرمز نمی پوشد،چون اردشیر،خسرو و کامران از این رنگ میترسند،پرنده هایی ک اینجا هستند را میگویم.
بعد اینکه در حیاط باید روی پنجه پا راه بروی،چون هر لحظه ممکن است یک حلزون را له کنی.
اینجا همیشه یک ظرف پر از آب در حیاط است،گربه ها،گنجشک ها،کبوتر ها و حتی کلاغ ها از آن آب میخورند.
پرنده ها با خرده نان و گربه ها با استخوان و گاهی شیر پذیرایی میشوند.
از انواع گل و گیاه های اینجا هم قبلن گفته ام.
* * *
اگر با تلسکوپ به دنیا نگاه کنی فقط ابهام میبینی،اگر با میکروسکوپ هم به دنیا نگاه کنی باز هم غرق ابهام میشوی.
انسان وسط این همه ابهام چکاره است؟


و وسط این ابهام ها یک ابهام عمیق وجود دارد،انسان...
دنیای پیچیده انسان ها،احساسات و تفکرات و قدرت عجیب مغز او. فرو ریزش هایش.به پوچی رسیدن هایش،معنا یافتن ها و دوباره برخواستن هایش.دویدن ها،آرزو ها و امید ها و شکست های این موجود...
در میان این پی ریزی عجیب از این دنیا، شنیدن برخی صداها خیلی عجیب تر است.
صدای غر زدن در ترافیک در میان گریه های یک نوزاد متولد شده گم میشودو صدای قهقهه آدم ها بر هر دوی آنها غلبه میکند.
باز هم عجیب تر...
میان این هیاهو، میشود یک گوشه دنیا نشست و یک گربه را نوازش کرد.
میشود ساعت ها در سکوت به دنیای پر از سکوت حلزون ها چشم دوخت.
و میشود زیست...
دنیای خودمان را بیخیال،میتوانید تصور کنید هر لحظه در دنیای میکروسکوپی و ماکروسکوپی میتواند چه اتفاق هایی رخ دهد؟
* * * *
خب، له کردن یک حلزون وحشتناک است.اینکه ناخواسته یک موجود را له کنی یک شک عجیب دارد.
این را اولین بار وقتی یکی از انها را زیر پا له کردم و از صدای خرد شدنش سرجایم خشک شدم، فهمیدم.
خیره شده بودم به مایع بی رنگی که به سرعت دور بدنش پخش میشد.فکر کنم اگر در آن لحظه خون جاری شده میدیدم کمتر شکه می شدم.
تمام شد.من زندگی آن موجود را تمام کرده بودم و مسلما او دیگر نمیتوانست نیمه شب خرامان راه برود...!
زندگی ما هم همینطور تمام میشود؟ هستیم و تق! یک لحظه بعد نیستیم؟ نه برای یکی دوساعت و حتی یکی دوسال،دیگر تا میلیارد ها سال دیگر من وجود نخواهد داشت!؟
ممکن است وقتی من در میان ابهام غرق می شود ، در همان لحظه یک جای دیگر این دنیا یک نفر نشسته و به یک حلزون _خیره_ نگاه میکند.
* * * * *
بعضی ها مرگ برایشان یک دوست قدیمی ست.
بعضی ها زندگیشان را میکنند و بعد میگویند خدایا الان دیگه میتونم بمیرم.
بعضی دیگر پا از این هم فراتر میگذارند،بعضی ها چطور مردن را هم انتخاب میکنند.
یک نفر میگفت ،هر وقت حس کردی لازم است بفهمی کجای دنیایی،و کجا قرار است بروی بنشین و وصیت نامه بنویس. اینطور مواقع ناخودآگاه فرع های زندگیت کنار میروند...
وقتی میخواهم از افکار درهمم بنویسم میبینم که این افکار و احساسات و سردرگمی های نو برای من به تعداد تمام آدم های این دنیا کم و بیش تکرار شده.
* * * * * *
اینکه یک نامه ی خیس از اشکی را بخوانی که کسی چهل سال قبل ، شاید کنار یک درخت،شاید کنج خانه ، شاید در حیاط کنار حوض،شاید وقتی سعی داشته هق هقش را پنهان کند، آن را نوشته برای تو، هیجان آور است.
و این خیلی عجیب است که کسی را که نه میشناسی نه دیده ایی ،بفهمی.
برخی دغدغه ی آدم ها هر کجای تاریخ هم که باشند یکسان است.
خواندن یک نامه از 40 سال قبل همانقدر عجیب است که یک نامه برای چهل سال بعد بنویسی!
مثلا روی یک کاغذ بنویسم،در زندگی هیچ چیز واقعا متعلق به خودمان نیست،جز زندگی و در زندگی همه چیز قابل جبران است جز مرگ.آخرش هم زیرش امضا بزنم و بنویسم با حیوانات مهربان باش.
بعد هم بگذارمش در یک پاکت نامه ،تمبر بزنم و پشتش بنویسم چهل سال دیگر باز شود،لطفا.
آخر سر هم به یک بادکنک هلیومی متصلش کنم و بگذارم برود پی سرنوشتش!
به هر حال شاید ما زمان را نمیفهمیم که همواره به خودمان یاداور میشویم باید در حال زندگی کرد
حق داریم،زمان خیلی عجیب است. تقریبا چیزی شبیه آیینه نفاق انگیز هری پاتر و اکسیر!
وقتی چشمم به پویش روایتگر باش میخورد، فکر میکنم که چیزی شبیه به همین بادکنک هلیومی من است.
اگر کسی ببیندش، همان لحظه بازش میکند،شایدهم به کارش امد، شاید آنقدر در یادش ماند که به چهل سال آینده رسید،شاید نوه هایش چهل سال بعد آن را لای کتابی پیدا کنند.گفتم که، برخی دغدغه های ما آدم ها_هر کجای دنیا که باشیم_ شبیه هم است.

آسمان را...
ناگهان آبی است!
(از قضا یک روز صبح می بینی)
دوست داری زود برخیزی
پیش از آنکه دیگران
چشم خواب آلود خود را وا کنند
پیش از آنکه در صف طولانی نان
باز هم غوغا کنند
در هوای پشت بام صبح
با نسیم نازک اسفند
دست و رویت را بشویی
حوله ی نمدار و نرم بامدادان را
روی هرم گونه هایت حس کنی
و سلامی سبز
توی حوض کوچک خانه
به ماهی ها بگویی
سفره ات را وا کنی
- نان و پنیر و نور-
تا دوباره
فوج گنجشکان بازیگوش
بر سر صبحانه ات دعوا کنند
دوست داری
بی محابا مهربان باشی
تازه می فهمی
مهربان بودن چه آسان است
با تمام چیزها از سنگ تا انسان
دوست داری
راه رفتن زیر باران را
در خیابانهای بی پایان تنهایی
دست خالی باز گشتن
از صف طولانی نان را
در اتاقی خلوت و کوچک
رفتن و برگشتن و گشتن
لای کاغذ پاره ها
نامه های بی سرانجام پس از عرض سلام...
نامه های ساده ی باری اگر جویای حال و بال ما باشی
نامه های ساده ی بد نیستم اما
نامه های ساده ی دیگر ملالی نیست غیر از دوری تو
گپ زدن از هر دری،
با هر در و دیوار
بعد هم احوال پرسی
با دوچرخه
با درخت و گاری و گربه
با همه، با هر کس و هر چیز
هر کتابی را به قصد فال وا کردن
از کتاب حافظ شیراز
تا تقویم روی میز
آب پاشی کردن کوچه
غرق در ابهام بوی خاک
در طنین بی سرانجام تداعی ها
با فرود
قطره
قطره
قطره های آب
روی خاک
سنگفرش کوچه ای باریک را از نو شمردن
در میان کوچه ای خلوت
روبه روی یک در آبی
پا به پا کردن
نامه ای با پاکت آبی
- پاکت پست هوایی-
بر دم یک بادبادک بستن و آن را هوا کردن
یادگاری روی دیوار و درخت و سنگ
روی آجر های خانه
خط نوشتن با نوک ناخن
روی سیب و هندوانه
قفل صندوق قدیم عکس های کودکی را باز کردن
ناگهان با کشف یک لحظه
از پس گرد و غبار سال های دور
باز هم از کودکی آغاز کردن
روی تخت بی خیالی
روی قالی، تکیه بر بالش
در کنار مادر و غوغای یکریز سماور
گیسوان خواهر کوچکترت را
با سر انگشتان گیجت شانه کردن
و انار آبداری را
توی یک بشقاب آبی دانه کردن
امتداد نقش های روی قالی را
با نگاهی بی هدف دنبال کردن
جوجه ی زرد و ضعیفی را که خشکیده
توی خاک باغچه
با خواندن یک حمد و سوره چال کردن
فکر کردن، فکر کردن
در میان چارچوب قاب بارانخورده ی اسفند
خیرگی از دیدن یک اتفاق ساده در جاده
دیدن هر روزه ی یک عابر عادی
مثل یک یادآوری
در سراشیب فراموشی
مثل خاموشی
ناگهانی
مثل حس جاری رگبرگ های یک گل گمنام
در عبور روزهای آخر اسفند
حس سبزی، حس سبزینه!
مثل یک رفتار معمولی در آیینه!
عشق هم شاید
اتفاقی ساده و عادی است....
قیصر امین پور