ویرگول
ورودثبت نام
مهوا
مهواو هرکه سرگردان است،گمگشته نیست.
مهوا
مهوا
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

این قسمت: فریب!

بسم الله الرحمن الرحیم

«ننه» فوت کرد.دلم براش تنگ شده.دلم براش تنگ شده.دلم براش تنگ شده.بقیه با حسرت ازش یاد میکنند،با گریه.ولی من گریه نکردم.دو روز اول بی حس بودم فقط بدنم میلرزید و بعد... پذیرفتم.

این منطقی بودن ها و این پذیرفتن ها....خیلی براش تلاش کردم.خیلی تلاش کردم رنج هام رو بپذیرم و ایگنور نکنم.حلشون کنم.خیلی تراپی رفتم تا یاد گرفتم احساساتم رو «حس» کنم.بروز بدم.من خیلی سعی کردم گریه کنم.
و تقریبا موفق هم بودم.
من الان بلدم چطور رنج هام رو مدیریت کنم.چطور احساساتم رو مدیریت کنم.خیلی خوب یاد گرفتم...

پذیرفتن رنج ها؟ در موردش کلی حرف دارم.کلی تکنیک دارم.کلی تجربه ی مفید دارم.در موردش زیاد نوشتم،حتی به آدمای اطرافم حساسم و کلی بخاطر این موضوع بهشون گیر میدم؛اما خودم دارم علیه خودم ازش سوء استفاده میکنم.این آگاهی عمیقی که از خودم دارم باعث میشه به راحتی از خودم سوءاستفاده کنم و این بیشترین آسیب رو بهم میزنه.

من هیچی رو نپذیرفتم فقط تظاهر کردم که پذیرفتم و درک کردم.من الان به پذیرفتن نیاز ندارم،چون رنجم اونقدر بزرگ و گسترده ست که ظرفیت پذیرشش رو ندارم.الان دیگه بهش تسلط ندارم،بلکه درست وسطش دارم دست و پا میزنم.من میون رنجم گم شدم.

من به پذیرش دردم نیاز ندارم.

من به گریه ی بلند و طولانی مدت نیاز دارم،ولی گریه نمیکنم چون گریه ام نمیاد.به هیجان شدید نیاز دارم.نیاز به شهربازی دارم که ساعت ها جیغ بزنم.نیاز دارم بلند بلند بخندم و بعد بشینم یه گوشه چند ساعت زار بزنم.

ولی الان تنها کاری که میکنم درک کردن و پذیرفتنه،درک کردن خودم.درک کردم عزیزانم.درک کردن دنیا.درک کردن گذشته.درک کردن طبیعت.درک کردن رنج پشت رفتارهای بقیه.
البته همه ی اینها ظاهرسازیه.پذیرفتن و مدیریت رنج واقعی این شکلی نیست.مرز باریکی با سرکوب کردن داره.این منم که در حقیقت دوباره برگشتم سرِخونه ی اول و دوباره دارم خودم رو و احساساتم رو سرکوب میکنم.با این تفاوت که قبلا از سر ناآگاهی و نابلدی بود،الان آگاهانه ست.

حقیقت تلخیه ولی من نمیتونم به خودم دروغ بگم،تهش این هوش هیجانی قوی دستم رو پیش خودم رو میکنه: بذار رک بهت بگم،حقیقت اینه صدف،حقیقت اینه که دارم احساساتم رو سرکوب میکنم و با اسم «پذیرفتن رنج»خودم رو فریب میدم.میدونم دارم با خودم چیکار میکنم،اما...ترجیحم اینه که همینطوری ادامه بدم.

چرا؟ چون نه توان حلش کردنش رو دارم و نه ظرفیت پذیرشش رو و نه حوصله ی کلنجار رفتن رو.من خسته ام.از اینکه مدام از خودم بپرسم،از چی دارم آسیب میبینم؟ خسته ام.

از این عکس های خز :)
از این عکس های خز :)


میگفت: مرگ بهای ناچیزی برای زندگیه.
_همه چیز همه چیز

هیچوقت اینطوری به مرگ نگاه نکرده بودم.


این واقعا مسخره است که باید درک نکردنم رو درک کنم و اینکه نمیتونم بپذیرم رو بپذیرم!‌


تولدم داره نزدیک میشه و مدام به سالی که گذشت فکر میکنم.من دارم 22 ساله میشم.تا جایی که یادم میاد قبلا خیلی ازش کوچکتر بودم،به نظرم فاصله سنیمون خیلی زیاد بود.ولی دیروز فهمیدم تولد امسالم که برسه دوسال ازش بزرگتر محسوب میشم،یکم دلم گرفت.یکم هم خنده ام گرفت،زیرلبی بهش گفتم حالا دیگه من ازت بزرگترم و میتونم بهت زور بگم،اون هم مثل همیشه با لبخندش بهم نگاه کرد.لبخند مشهوری داره.همه لبخندش رو دوست دارن.فردا صبح میرم پیشش،باید مفصل باهم حرف بزنیم.یه مدت طولانی نمیبینمش.


امروز تولد بیلبو و فرودو بود:) و روز هابیت.

ارباب حلقه ها تموم شد.دلم میخواست یه یادداشت مفصل در مورد ارباب حلقه ها بنویسم ولی نشد.چقدر من از خوندن این کتاب لذت بردم،چقدر ناب بود.



نمیفهمم از چی دارم اسیب میبینم؟نمیفهمم چرا دارم زجر میکشم؟

این سوال باعث میشه نسبت ب خودم خشم و نفرت حس کنم.خشمگین میشم چون فکر میکنم ضعیفم.گاهی حس میکنم اضطراب بهونمه ولی نمیفهمم کی و کجا.چرا من باید اضطراب داشته باشم؟
و همزمان باعث ترحمم میشه.رنج زیادی که برای هیچی میکشم مغلوبم میکنه،دلم میخواد خودمو بغل کنم تا زار زار گریه کنه.بهش بگم اشکالی نداره..‌.من همه جوره درکت میکنم.قبولت دارم‌.دوست دارم.
ولی....
من قبولش ندارم.



خیلی دردناک و‌ ناامید کننده ست که بعد از اینهمه تلاش دوباره اینطوری خودم رو باختم و کم آوردم.این حس رو بهم میده که ممکنه هیچوقت از دست این اضطراب رهایی پیدا نکنم.چیزی که مجبورم میکنه مدام فرصت هام رو نادیده بگیرم.نمیذاره شوق و رویا و آرزو داشته باشم.تا میام کمی خیال ببافم من رو زمین میکوبه و تمام وجودم رو تسخیر میکنه.

میترسم که هیچوقت تموم نشه.

از ارباب حلقه ها
از ارباب حلقه ها


این محشره
این محشره



۱۱
۹
مهوا
مهوا
و هرکه سرگردان است،گمگشته نیست.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید