بسم الله
این روزها هر مطلبی رو مینویسم حس میکنم این چیزی نیست که الان لازمه بنویسم.
جالب اینجاست که در واقع نمیدونم باید چی بنویسم؟
نتیجه اش میشه کلی پیش نویس،پست هایی که کمی بعد حذف میشوند و از همه بدتر!نمیتونم بنویسم.
آخرین پیش نویس از تغیرات صحبت کردم،از اینکه سعی میکنم شجاعتم رو جمع کنم و کارهایی که تا الان جسارت انجامشون رو نداشتم انجام بدم.
مثلا با دوستی که نمیشناختم وقت گذروندم،برای یک موقعیت شغلی درخواست دادم،وقتی خیلی عصبانی بودم غر نزدم،وقتی از دوستی خیلی ناراحت شدم تقریبا تونستم خودم رو کنترل کنم و بروز ندم.یعنی برخلاف نقطه ضعف هام عمل کردم،هرچند محدود و نسبی.
بعضی ها شجاعت و جسارت میخواست،برخی تامل و تسلط.اما همه سخت بودند و انرژی بالایی لازم داشتند.
برنامه ی سالانه نوشتم ،خیلی مبسوط و گسترده،از ویژگی ها و عادات تا کتاب و پادکست و کارهای اصلی که باید انجام بدم.در عمل عالی بود اما پایبند نموندم،دوباره باید شروع کنم.
من نسبت به شرایط آگاهم و میدونم کجا قرار دارم و میدونم فرصت ها و ضرر ها یا شاید هم باید و نبایدها ی شرایط فعلی ام چیه. اما اجرا کردنشون برام سخته و کنترل اوضاع رو معمولا از دست میدم.
این یه ضعف اساسی من هست ، با وجود اینکه میدونم اما در عمل خراب میکنم.
وهنوز نفهمیدم علل و پایه های ایجادش چی میتونه باشه.
خب الان لازمه من دیدگاهم رو تغییر بدم: با وجود اینکه شرایط رو دوست ندارم اما به عنوان تجربه در نظرش بگیرم و به جای غر زدن و حسرت خوردن و ... سعی کنم این وظیفه ی کوتاه مدت رو خوب انجام بدم و یاد بگیرم.
هنوز موفقیت چشمگیری نداشتم ولی همچنان قراره تلاش کنم.
پی نوشت:گاهی حس میکنم دونستن و درک کردن خیلی متفاوته...
وقتی شرایط سختی برام پیش میاد با وجود اینکه میدونم الان ذهنیتم باید چی باشه و چطور عمل کنم اما به شدت سخته.
چون من به این درک نرسیدم که باید چطور عمل کنم.فقط میدونم!
نمیدونم توجیح هست یا درسته...
پی نوشت دوم:فقط محض نوشته شدن بود،برای اینکه بعدا بدونم الان داشتم با چه شرایطی دست و پنجه نرم میکردم و چطور عمل کردم.
پی نوشت سوم: به برنامه ریزی سالانه فکر کنید،موثره به شرطی که بسیار منعطف بنویسید و بدونید دارید چی مینویسید!
واسه اینکه خیلی پست بی مفهومی نباشه کلیپ زیر مفهوم برنامه ریزی سالانه رو خیلی خوب توضیح میده
