نشسته ام یک گوشه ی زندگی و خیره نگاهش میکنم.
تند و تند کارهایش را میکند،شاید عجله دارد.
چشم هایش زیباست.
هاله اطرافش یک ترکیب سبز و آبی قشنگ است.
زندگیش خیلی قشنگ است.
قشنگ میخندد.
لبخندش دلنشین است،این را همه میگویند.
غم هایش را باید ببینی...
غمگین شدن هایش
گریه کردن هایش...
اصلا بلد است چطور غمگین باشد.
شبیه آن هاییست که برای این دنیا نیستند.
نه شبیه آدم هاست نه شبیه فرشته ها نه شبیه هیچ چیز دیگری که تشبیه پذیر باشد.
او شبیه چشمانش است.
****
نشسته ام گوشه ایی از زندگی و خیره نگاهش میکنم.
دارم گریه میکنم،اما آنقدر مبهوت هستم که احتمالا نمی فهمم.
میان خاک ها راه میرود.در افکار خودش غرق است.
بلد است خودش را بر دارد و بدهد دست یکی که بهش اعتماد دارد.
بعد با خیال راحت میان خاک های آنجا قدم بزند و فکر کند و فکر کند و فکر کند...
****
نشسته یک گوشه
من از درون قاب نگاهش میکنم.
چندسال گذشته.
گریه میکند.
خسته،گریان،غم زده.
اما چیزی را که میخواهد را میگیرد.
همیشه همین طور است.
.
گمان نمیکنم هیچگاه راهبرد حل مسایل را خوانده باشد.
او میخواهد و میگیرد.
او شبیه ما نیست.
*****
دلم میخواهد شبیه او باشم.
قشنگ غصه بخورم.
قشنگ گریه کنم.
بلد باشم غصه بخورم.
برای این چیز های مسخره و سطحی غصه دار نباشم.
دلم میخواهد مثل او خود آشفته ام را بردارم و بدهم دست خدا.
بعد ،بروم به زندگی ام برسم.
******
الان دیگر نیست.
خیلی وقت است که نیست.
چهار سال است که نیست.
هیچکس هم نمیداند کجاست
هیچکس هم از او نمیداند
هیچ کس هم از او نمیگوید.
*****
از همان آدم هاییست که خدا مواظبشان است.
من شبیه او نیستم.
من کم می آورم.من رها میکنم.من ناامید میشوم.
او اصلن یک جای دیگر دنیا بود.
نخل و نارنج میگفت،
آدم ها از سختی راه نیست که صعود را رها میکنند.آدم ها قله را نمیبینند.
****
او رها نکرد.او دید و تا ته ته تهش رفت.
آنقدر که چیزی از او باقی نماند.
****
وقتی میگویم او،خیلی ها مدنظرم هستند.اما همه شان یکسری ویژگی های مشترک دارند.
همه شان چشم های زیبایی دارند.
و امان از این سر پرشور،این چشم های زیبا،این راه و منش...
این او آخر سر راه خودش را پیدا میکند و می رسد به یکی شان.
****
خیلی دلم میخواهد شبیه او باشم.
****
کاش چشمانم شبیه او زیبا میشد
****
قله ی من یک قله ی دروغین است؟ بعد از اینهمه وقت ،قله را اشتباه پیدا کرده ام؟
****
من در دامنه گم شده ام.قله را میبینم،به خدا که میبینم.
اما چرا یارای رفتن ندارم.چرا شوق رسیدن ندارم.
چرا در حال گم شدم.
چرا دیگر به قله نگاه نمیکنم؟
****
او خیلی قشنگ زندگی میکند،
زندگی می کرد...