بسم الله
نشسته ام انتهای فروشگاهِ کناره ی خیابان،روی یک صندلی سفید.هر چند دقیقه یکبار ماسک آبیِ پر رنگم را پایین می آورم تا سردردی که گریبانم را گرفته از بین برود،ترکیب ماسک و تابستان اصلا چیز جالبی نیست.
آنقدری خلوت است که بتوانم چندی تولستوی و مبل بنفش را بخوانم.میانه ی کتاب هستم،پاراگراف دوم،همانجا که نوشته شده: می توانستم در ذهنم آن چوپان های فقیر را به تصویر بکشم که در شبی سرد و تاریک تنها هستند.ناگهان صدای موسیقی میشنوند و به آسمان پرستاره نگاه میکنند.فرشتگان بالای سرشان در پروازند و ستاره ایی بزرگ چشمک میزند.آنها به یقین میرسند:زندگی میتواند خوب و شاد و صلح آمیز باشد.عشق و امید قسمت میشود و با قسمت شدن گسترش می یابد.یک کودک صلح را به زمین آورد و ستاره ایی از آن خبر داد.
کلافه از گرما سرم را بالا می آورم.
یک کودک ،خیره به کفش ها ایستاده.
دخترک به کفش ها نگاه می کند،با معصومیت،بدون حسرت. زلالِ زلال.
میگوید: این کفشا چنده؟
میگویم: .....
چه بگویم؟
همیشه اینطور موقع ها عمیقا قفل میشوم،انگار از یک کمای 19 سال و چند ماهه به زندگی پرتاب شده باشم، بدون مقدمه.
میگوید: برام کفش میخری؟
میگویم: کدومش رو دوست داری؟
با دست ضخامتی را نشانم میدهد:کفش هایی ک از اینا داره میخوام.
منظورش را میفهمم:آهاااا! پاشنه دار؟
تایید میکند.
گفته میشود،پاشنه دار که به دردش نمیخوره،باید اسپورت بپوشه!
میگویم:خب کدومش رو دوست داری؟
کفش زرشکی دخترانه ایی را نشانش میدهم.
اینو دوست داری؟
با سر نفی میکند.
کفش سفید تابستانه ایی را نشانم میدهد،اینو برام میخری؟
کمکش میکنم بپوشد.
میگوید دوستش ندارم،خوشگل نیست!
ناخن های پایش را لاک زده ،زرشکی.
کفش سفید دیگری را میپوشد.
باز هم دوستش ندارد.
با تمسخر گفته میشود:سخت پسند هم هست!!
برادرش که از راه میرسد دوتایی با هم کفش ها را نگاه میکنند،پسرک برای خواهرش کفش انتخاب میکند،باز هم دوستش ندارد.
پسرک با زبانی حرف میزند که نمیفهمم.
دخترک میگوید به داداشم کفش میدی؟
گفته میشود:بهشون محل نزار،پررو هستند اینا ، اگه بهشون کمک کنی هی میان و کل خاندانشون رو میارن.
آقای داداش لباس آبی دارد و دمپایی های کهنه ی صورتی.
سایز پایش را پیدا نمیکنم.
گفته میشود:اینا چون خیلی راه میرن پاهاشون بزرگ میشه،رو به پسرک: سایزت رو نداریم،برو بعدا بیا!
برای پسرک یک جفت پیدا میشود.
دخترک به پسرک یک جفت کفش کوچک را نشان میدهد،میگوید برای محمد قشنگه ها!
پسرک میخندد و تایید میکند.
دخترک میرود بیرون و گونی سفیدش را بر میدارد:من که اصلا کفش نمیخوام،داداشم خرید.
میفهمم دلش شکسته،آخرسر هیچ کفشی را انتخاب نکرد،قول دادم برایش یک جفت کفش خوشگل پیدا کنم.
گفته میشود،من بهشون یه اسکناس هزاری داده بودما! با کلوچه.
رفتنشان را نگاه میکنم،میروند در یک زمین خاکی.
پسرک مکث میکند، کفش هایش را دست میگیرد و پابرهنه میرود.
کفش ها نو هستند،نباید خاکی شود.
یادم می آید:دخترک خندید. گفت: اسمم فرشته هست.
من اما حسرت خوردم.
چشمانشان غم نداشت،حسرت نداشت،گرفته نبود.
موهای دخترک پریشان بود و لباسشان وام گرفته ی بچه های بزرگتر خانواده،
کفش هایشان پاره بود و صورتشان خاک گرفته.
اما آرام بودند.شاد بودند.راضی بودند.می خندیدند.برای هم کفش انتخاب میکردند.رویا میبافتند. دنبال کفش قشنگ بودند و شوق زیستن داشتند.
و یک جای دیگر کتاب نوشته بود،دنبال خوشبختی نگرد.زندگی خودش خوشبختی است.
به دغدغه های زندگی گفته شد ها فکر میکنم.
به دغدغه های خودم.
هنوز راه دارم،راه داریم،برای بلند و عاشقانه زیستن...