بسم الله
هی دارم کلمات را در ذهنم مرتب میکنم بلکه دو خط بنویسم و بگویم چه دیدم.نمیشود.از هرکجا ک شروع می کنم ب دلم نمی نشیند.اصلا نمیدانم از کجا شروع کنم که حقِ تمام احساساتم ادا شود.
ترم بهمن را نمی گذارند جان بگیرد،هنوز یک هفته سر کلاس ها نرفته کوله بار بستیم و عزم رفتن کردیم.آن یک هفته هم از شوق،کلمه ایی نفهمیدیم،خدا شاهد است.
اول:
اولش پسر بلند قدی بود که پوستش زیر آفتاب سوخته بود.کلاه لبه دار داشت و کلام نافذ. شخصیتش به طرز قابل توجهی محکم بود و همانقدر هم تواضعش مثال زدنی.پوتین هایش سوراخ شده بود،نشان میداد یک جا نمی ماند،لباس هایش کهنه بود و خاکی.مدام اینطرف و آنطرف می دوید و کارها را سامان میداد.همه هم ازش حساب می بردند.دختری میخواست عکس بگیرد ک نه محکمی گفت و دخترک شانه ایی بالا انداخت و هنوز دور نشده بود که او برگشت،دست بر سینه گذاشت و به نشانه احترام و عذرخواهی سر خم کرد.
دروغ نگویم،یک ذره حسودی ام شده بود به چشمانش،به نگاهش،به اینکه اینقدر آفتاب سوخته شده بود و به ادبش.
دوم:
داشت خاطره تعریف می کرد،از آن لحظات ک میگفت، وقتی به جاهای دردناک می رسید وسط بغضش می خندید.
نمیخواست گریه کند؟ نمیدانم.
گریه کرد گرچه.
وسط حرف هایش می خندید و اشک هایش می چکید.
من اینجا از این آدم ها زیاد دیده ام،همه همینطوری اند همه.اصلا اینجا نمیدانی بخندی یا گریه کنی.
سوم:
بگذار صاف و پوست کنده بگویم،من صدف درد گرفته بودم. آدم درد شنیدی؟ هر آدمی یکجوری با خودش درگیر است،بد دردی هم هست،از آن غیرقابل علاج ها، من هم صدف درد گرفته بودم و مدام با خودم کلنجار میرفتم و هیچ رقمه از پس خودم بر نمی آمدم.همین شد ک طبق معمول خودم را برداشتم و بردم دارالشفای عاشقان و عارفان،باید خودم را می سپردم دست کسِ دیگری تا خیالم راحت شود.
چهارم:
آنجا،همه جا،سر درش نوشته بود «ادخلوها باالسلام آمنین»، یعنی خیالت تخت باشد بنده ی خدا،با آرامش و امنیت وارد شو.
کربلا هم نوشته اند این را. آن سرزمین بلا هم جایی دارد که به دلایلی مشابه،ادخلوها باالسلام آمنین شده است.این یکی را در اربعین خوب می شود فهمید که از همان لحظه اول یکی نگاهت میکند تا لحظه آخر.
پنجم:
آنجا ادبیاتش اصلا زمین تا آسمان فرق می کند با دنیای ما.آنجا آدم ها بیشتر از اینکه عاقل باشند عاشقند. اگرنه به خدا هیچ آدم عاقلی گذرش به آن بیابان نمیخورد،اصلا جمله معروف اینجاست که میگویند «به صد دلیل عاقلی و به یک دلیل عاشقی.»مخلص کلام، اینجا آدم ها عاشق بودند،عاشق هستند،عاشق خواهند بود.
ششم:
آدم عاشق که منطق نمیفهمد بنده ی خدا.
عاشقیست دیگر،قانون و چارچوب ندارد. اینجا اگر نشدنی ها، شد، بخاطر عشق بود.عشق معجزه می کند.
هفتم:
اگر در این دنیا یاد بگیریم عاشق باشیم،کارهای نشدنی، می شود.مثلا کاظمی آشتیانی عاشق بود که می نشست بالای سر سلول های بنیادی صلوات نذر می کرد تا متمایز شوند به سلول های قلبی و با تپیدن سلولها های های میگریست. میخواهم بگویم آدم باید برود آنجا درس عاشقی بگیرد و بعد بیاید در این دنیای شلوغ و پر هیاهو که همه خودشان را گم کرده اند،عاشقی یاد بدهد.
هشتم:
آدم عاشق شهید می شود، این را مصطفی میگفت.همان مصطفی چمران که آمریکا را ول کرد آمد زیر بمباران برای یتیم های لبنان قصه می گفت. او که خودش درس خوانده ی این مکتب بود میگفت: (عقل اگر عاشق شود،عشق عاقل می شود و تو شهید می شوی.)
فرقی ندارد کربلا باشی، غرب باشی، جنوب باشی، یا در شمال تهران مثل صیادشیرازی. طیب باشی یا مجید قربان خانی، حر باشی یا کاظمی آشتیانی،فقط باید عاشقی بلد باشی.
نهم:
من رفتم راهیان که دلیل منطقی پیدا کنم که چرا باید هنوز بمانم.رفتم بگردم دنبال خودم.رفتم ببینم چه چیزی را گم کردم که حال و روزم آشفته است. دلیل منطقی پیدا نکردم. اما دلیل عاشقی چرا، پیدا کردم.
دهم:
هنوز نیامده،با چشمان خمار و لباس های خاکی نشسته بودیم سرِ کلاسِ دانشگاه؛ نمی شد این کلاس را از دست داد،مهم بود.
استاد پای تخته نوشت: ۶۰ هزار تومان،قیمت دلار.
بعد نوشت:شهدا.
برگشت رو به کلاس گفت: انقلابی یا غیر انقلابی، مذهبی و غیر مذهبی، محجبه و غیر محجبه،مسلمان و غیر مسلمان...فرقی نمیکنه،حساب شهدا از همه جداست...
صفر: برایم پادکست ارسال میکردند ک فرزندان شهدا میگفتند ما پشیمانیم از اینکه پدرمان شهید شد.خجالت می کشیم... ذوق کتاب یادت باشد را که می کردم بارها شنیدم حیف این جوون ها ک ب زور بردن اونجا پر پر کردند.گرانی ها و اعتراضات و حرف و حدیث زیاد بود و هست.خیلی شنیدم نرو راهیان میکشند شما را.من اما در تمام این سالها اگر یک چیز را با تک تک ذرات وجودم قبول داشته باشم شهدا هستند.
این انقلاب را اگر هنوز امید دارم چون میدانم جبهه مدینه فاضله نبود، ولی همت و باکری داشت.
الان هم مدینه فاضله نیست.ولی خیلی ها را دارد.
من میشناسم. شما هم جای درست را بگردید پیدا می کنید.
تمام.