خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

آن زن،

زن نشسته بود گوشه خیابان.

همه جا خلوت بود،تک و توک ماشین های سواری که از تمیزی برق می زدند با شتاب و خندان گذر می کردند.

توجهم جلب شد به آن زن،زن نشسته بود گوشه ی خیابان.لباس های کهنه،روسری که چندین بار دور گردنش پیچیده بود. گاری چوبی کنارش بود.

توجهم جلب شد به آن زن،زن نشسته بود گوشه ی خیابان.لباس های کهنه،روسری که چندین بار دور گردنش پیچیده بود. گاری چوبی کنارش بود. بود. گاری چوبی کنارش بود.

توجهم جلب شد به آن زن،زن نشسته بود گوشه خیابان و میان تمام هیاهوی تمام مردم،در خنثی ترین حالت ممکن،در بی حرکت ترین و منفعل ترین حالت، خیره خیره نگاه میکرد،از همان نگاه های خیره ک آدم شک میکند که دارد میبیند یا جای دیگری سیر میکند.

شهر،که ساعتی قبل از سال تحویل از شدت شلوغی داشت منفجر میشد،آرام گرفته بود.آدم ها هم ک تقریبا داشتند میدویدند حالا آرام گرفته بودند.

و میان آنهمه شلوغی،میان آنهمه سکوت،فقط آن زن بود که نشسته بود گوشه ی خیابان.

و برایش مهم نبود که سال نو شده یا نه.

مهم نبود سفره هفت سینش را پهن کند

مهم نبود سبزی پلو با ماهی اش رو به راه باشد.

سیب های سرخ سفره مهم نبودند.

من توجهم جلب شد به آن زن که نشسته بود گوشه خیابان و انگار عید برایش مفهومی نداشت.من آن لحظه غصه خوردم برای تمام کسانی که برایشان مهم نیست سال نو شده یا نه. آدمک های شتابان گرچه کمی خنده دارند ولی نشانِ زندگی دارند.

من از روزی که آن زن را دیدم ک نشسته گوشه خیابان و بی خیال تمام شتاب دنیا و تمام شتاب مردم و بیخیال زمان و مکان با خیال راحت بقیه را تماشا میکند،بعد از اینکه کمی خیالپردازی کردم که شاید به شوهر و بچه و نوه هایش،به میوه و چای هل دار و آجیل فکر میکند یا اینکه عیدی ب بچه ها چ بدهد،بعد که کمی غصه خوردم، تصمیم گرفتم هرسال،یکی دو روز مانده به عید،میان تمام کارهای مانده و تمام عجله ها و ریتم تند تمام مردم،یک روز را یک گوشه بنشینم و بیخیال همه چیز،نگاه کنم.نگاه شوم.

و امروز آن روز بود.

روزِ بطالت.