آدم ها

بسم الله نور

« ولی دلم میخواد از آدمایی ک دیدم حرف بزنم.

دوست داشتن آدما سخته.واسه همین هیچ وقت جرئت نمیکنم با خودم فکر کنم قراره چطور روانشناسی باشم. میگن برای روانشناس بودن باید خیلی پرپتانسیل باشی ک بتونی عاشق آدما بمونی.بتونی تحت تاثیر قرارشون بدی و بتونی سد دفاعیشون رو بشکنی و حتی گاهی باید بهشون بفهمونی حالشون بده یا دارن اشتباه می کنند.

من دنبالِ کلِ آرمان هام رفته بودم.رفتم بگردم ببینم این چیزایی ک من باورشون دارم چی ان.رفتم بگردم ببینم چقدر باید امیدوار باشم.رفتم بگردم ببینم اون چیزایی ک میگن چیه. رفتم ببینم اونجا جای بهتریه؟

بزارید از آدمایی ک در راه دیدم بگم.

اولش یه خانومه بود.وقتی من داشتم وسط یه حجم عظیمی شلوغی سعی میکردم لی لی کنان تعادلمو حفظ کنم و با مغز زمین نخورم بهم زل زده بود.تهش برگشت بغلم کرد.و یه چیزایی درِ گوشم پچ پچ کرد.من یه لبخند بزرگ زدم و گفتم چشم.حتما. این خانوم یادم موند چون فکر نمیکنم هیچ جای دیگه ایی اینقدر بی مقدمه و با محبت بشه ی ادم رو در آغوش گرفت.

آدمِ بعدی یه پسره بود.اونقدر اون لحظه تب و لرز امونم رو بریده بود که چیزی ازش یادم نیست.ماسک زده بود. منتظر بودم داروهامو بگیرم که رسیدم پشت پیشخوان. یا همسن خودم بود یا نهایتا دو سه سال بزرگتر.

حال و روزِ زارم رو که دید زد زیرِ خنده و خوب ک چند دقیقه خندید گفت جمع کن خودتو باباااا.این چ حال و روزیه؟؟ از خنده ی از ته دلش منم خندیدم.داروهامو تند تند جمع کرد و باز گفت قوی باش دختر! یکم دیگه هم سر ب سرم گذاشت و کلِ کادرِ داروخونه هر هر بهم خندیدند.دارو ها رو هل داد طرف یه آقای مسن و خودش رفت سر وقتِ بیمار بعدی.

منم که همچنان گیج و داغون بودم دنبالِ سبد داروهام راه افتادم.آقای مسن هم لبخند زد و گفت قوی باش بچه جووووون .بعدشم داروهامو با پلاستیک بهم داد.فکر کنم منم لبخند زدم.ولی چون ماسک داشتم بعیده فهمیده باشه.

اون لحظه من حالم بد بود و تنها بودم.در یه شهر غریب و بین آدمای غریبه بودم. ولی اون مکان کوچک با همه ی آدمایی ک دیدم بهم جسارت ادامه دادن داد. و من خیلی حسرت خوردم.جدا به جوِ بین اون آدما غبطه خوردم.خیلی زیاد.خیلی زیاد.اونجا چیزی بود ک من همیشه آرزوش رو داشتم.

و بعد خیلی ب این فکر کردم ک کجای این شهر ممکنه یک پسر جوون در داروخانه برای اینکه حالمو بهتر کنه منو مسخره کنه و سر ب سرم بزاره و همه بهم بخندن و خودمم کلی بخندم و واقعا قوی تر شم؟ کجا غیر از اینجا؟

آدمِ بعدی یه خانوم بود.یه خانوم بلند قدِ خوشگل.به خاطر یه برخورد چند دقیقه ایی و یک صبوری ناچیز در کل اون چهار روزی ک در یک مکان بودیم وقتی از کنار هم رد می شدیم ب هم لبخند میزدیم.

آدمِ بعدی کسی بود ک بهم چای لیمو داد بخورم.چای لیموی محشری بود.

آدم بعدی یه پسرِ نوجوون بود ک فلاسکم رو پر از دمنوش آویشن کرد و بخاطرش خیلی ب زحمت افتاد.وقتی موقع گرفتن فلاسک عذرخواهی کردم و گفتم شرمندم.یه جوری برگشت بهم جواب داد ک انگار اون منو به زحمت انداخته نه من اونو.

آدم بعدی یه خانومه بود ک خیلی قشنگ نماز میخوند.

آدم بعدی یه پسره بود که وقتی نصفِ شب همه داغون و له و خسته کنار جاده ایستاده بودیم از کنارمون رد شد.ویلچر مامانش رو هل میداد و خودشم روش سوار میشد و کیف می کرد و به قهقهه میخندید.مامانشم می خندید. هر کی اون اطراف بود هم می خندید.

آدم بعدی یه دختره بود ک گوشی موبایلمو زده بود ب شارژ و مسئولشون بود.وقتی رفتم بگیرمش گفت: آخی،تنها شده بود اون بالا.خوب شد اومدی ببریش:)

آدم بعدی کسی بود ک سیب خورد به سرش و خنده های قشنگی داشت.

آدم بعدی یه پسرک دو ساله بود با قشنگ ترین چشمایی ک دیدم.اولین باربود بدون حرف زدن و فهمیدن حرفای یه آدم کلی بازی کردم باهاش.

آدم بعدی پیرزنی بود ک آلزایمر داشت.ازم پرسید تو نرگسی؟ کلِ مدت با لبخند به همه نگاه می کرد. همه ی کسانی ک الزایمر دارن اینقدر لبخند میزنن؟

یه گوشه روی زمین نشسته بودم و ب حال خودم بودم که دیدم ی آقا کارتونی ک روی اون نماز میخوند رو گذاشت کنارم.شال دور گردنش رو باز کرد انداخت روی کارتون.اشاره ی کوتاهی کرد ک اونجا بشینم و رفت. »

این نوشته ها بخشی از آخرین پیش نویسی ست که چند ساعتی پست بود.