فاطمه ی عزیزم
خیلی دلم برایت تنگ شده است ...
دلم برای صدای خنده هایت که در فضای خانه می پیچید و مرهمی برای دردهای اطرافیانت می شد تنگ شده است ...
این روزها سخت دلتنگم ،
دلتنگ روزهایی که سرشار از شوق و امید به زندگی بودی،
دلتنگ زمانی که پرنده ی وجودت تنها به پرواز به قله های موفقیت و اوج گرفتن فکر می کرد،
دلتنگ دورانی ام که هربار زمین می خوردی، دست هایت را روی زمین می گذاشتی و با روحیه ای بهتر از قبل و امیدی بیش از پیش ، از جا بر می خاستی و هرگز نومیدی در دنیای پر از شور و هیجانت جایی نداشت .
اشک های این روزهایت آزارم می دهد ...
کاش می دانستی چقدر دلتنگ صدای خنده هایت هستم ...
فاطمه ی من ،
از جا برخیز و بار دیگر در این هوای مسموم نفس بکش،
بار دیگر امیدوار شو و پنجره ی دلت را به روی غم ها ببند .
از جا برخیز و زندگی جدیدی را آغاز کن
ولی اینبار حواست به رهگذرانی که وارد زندگی ات می شوند باشد
و اینبار دل نبند به دوستت دارم های آدم هایی که بی هدف وارد دنیایت شده اند
و دل نبستن به امید هایی که تکیه گاه لحظه هایت می شوند را بیاموز ،
چرا که خیلی چیزها در زندگی درست شبیه قهوه ی تلخی است که هم طعم تلخش را دوست نداری و هم بویش وسوسه ات می کند،
دوست داشتن هم درست شبیه همین است !
امید بستن هم !
خیلی وقت ها درست از همانجایی که امید بسته ای، نا امید باز خواهی گشت ...
و به یاد داشته باش که ادمها می آیند که عبور کنند ... چه به جبر روزگار و چه به انتخاب های خودشان .
و این را سرمشق زندگی ات کن که تو لایق بهترین ها هستی و هر لحظه به سمت بهترین ها گام بردار و ایمان داشته باش که خداوند هرگز تنهایت نخواهد گذاشت ، پس از همین لحظه آنگونه که شایسته ات هست قدم بردار .
دوستدار تو : خودت ...