من قصه میگم؛ برای آدمایی که احساس میکنن خیلی تنهان قصه میگم! برای کسایی که گم شدن قصه میگم! دوستام میگن: فاطمه وقتی ناراحته قصه میگه؛ با قصه خودش رو درمان میکنه!
راستش اره! من باقصه خودم رو درمان میکنم! وقتی قصه میگم، انگار میکنم رفتم پشت درخت توت توی بیشهی سبزی که فقط خودم راهش رو بلدم و نشستم با خورشید و ابردم صبح چای میخورم! قصه که میگم، احساس میکنم یه دختر بچهی پنجسالهام که یه پیرهن لیمویی تنشه و موهاش رو باز گذاشته و با پاهای برهنه توی بیشه قدم میزنه، میچرخه و آواز میخونه و کیف میکنه از پیچیدن باد توی دامن لباسش، توی موهاش!
قصهها وقتی دلم گرفته، حواسشون هست، سراغم میان! از پشت دیوار سرک میکشن و برام دست تکون میدن! اگه حواسم پرت باشه و نبینمشون، صدام میکنن! بعد دستم رو میگیرن و میبرن! منم سرم رو میذارم روی دامن قصه؛ قصه موهام رو شونه میکنه، برام شعر میخونه؛ منم این شعرا رو میریزم توی دامنم، برمیدارم میارم برای بقیه؛ وقتی ناراحتن، وقتی غمگینن براشون شعر میخونم، قصه میگم!
من قصه میگم! توی همون بیشه نشستهام، دامنم رو پهن کردم رو چمنا، با خورشید و ابر دم صبح چای میخورم و منتظرم یه نفر بیاد و بخواد براش قصه بگم!
امشب، من قصهها رو صدا میکنم...