مدتی پیش داشتم باخودم فکر میکردم که آیا ترجیح میدم توی دنیای رنگی-رنگی خودم بمونم یا اینکه با حقیقت سخت دنیای بیرون رو به رو شم؟! سالها پیش، دنیای من خیلی خیلی سردتر و واقعیتر از امروز بود! وقتی وارد دانشگاه شدم، تصمیم گرفتم از دنیای سرد و یخی آدمها، به یه دنیای رنگی-رنگی پناه ببرم!
راستش خیلی خوب بود، خیلی خوبه هنوز ولی میخوام از تضاد بین دنیای رنگی-رنگی و دنیای سرد و یخی بگم!
بعضی وقتها پیش میاد که توی دنیای رنگی-رنگی همهچیز خیلی صادقانهتر و خالصتره در حالیکه این صداقت و خلوص برای دنیای سرد و یخی دوست داشتنی نیست؛ اینجاست که دنیای سرد و یخی میاد و به دنیای رنگی-رنگی میخنده! اون لحظهها واقعا لحظههای سختیه؛ چون توی دنیای رنگی-رنگی آدمها با هم بازی نمیکنن، دور هم میشینن و برای هم شعر میگن و قصه میخونن! توی دنیای سرد و یخی به شادی رنگی-رنگیها میخندن؛ آخه چرا باید از دیدن یه جفت جوراب ذوق کرد؟!
پینوشت: نتیجهی این دنیای رنگی-رنگی برای من خیلی راحت نبود؛ ولی هنوز ترجیح میدم یه آدم رنگی-رنگی باشم که با دیدن طرح یه لیوان ذوق میکنه تا یه مرده که یخزده...