روز آخر، باهم قرار گذاشتیم که وقتی نمی‌تونیم کنار هم باشیم، آینه بشیم! روبه روی هم! رفاقتمون رو حفظ کنیم، دشمنی نکنیم، هنوز بهترین دوستای هم بمونیم!
دو روز بعد که رفتم مسافرت و بدون گوشی و اینترنت تا ده روز موندم، فکر نمی‌کردم وقتی برگردم خبری از این قول و قرار نمونده باشه! ولی این‌طوری شد!
شدیم آینه‌ی دق! آینه بودیم هنوز! ولی همدیگه رو دق می‌دادیم!
نشد که بشه و بمونه رفاقتمون! گفتیم باشه:/ حالا که رفاقتی نیست، دشمنم نیستیم! سرمون پایین، راه رفته رو برمی‌گردیم و راه نرفته رو می‌ریم!
اینم نشد؛ شدیم دهن کجی به همدیگه! شدیم راه کج کردن و نگاه دزدیدن، شدیم اذیت کردنای درشت و ریز!
همه‌ی حرفا رفت که بره و محو بشه! همه‌ی حرفای هشتی امام‌زاده یادمون رفت!
شدیم دشمن خونی! چرا خونی؟! نمی‌دونم!
سه‌شنبه با خودم گفتم: اینهمه ناراحتی لازمه؟! یهو دلم خالی شد! از محبت و کینه باهم!
زندگی من یه روزی متوقف شد؛ یه روزی دوباره راه افتاد!
یادم که افتاد به اینکه دهن بازنکرد تولدم رو تبریک بگه، خنده‌ام گرفت:) قرارمون آینه شدن بود... ولی نشد!
پی‌نوشت: اشاره شد به شعر قشنگ افشین یداللهی عزیز و این بیتش:
زنگارها را شسته‌ام، دور از کدورت‌های دور
آیینه‌ای رو به توام، اما کنارت نیستم...
فاطمه:)
برای او
