شنبه که برف آمد روز تولدم بود؛ شبش هرکه خواست تبریک بگوید گفت:« خوش بهحالت که روز تولدت برف میاد»
واقعا هم برف زیبایی بود؛ اولش راستش فقط داشتم لبخند میزدم؛ به اینکه صدمتریم را نمیبینم هم لبخند میزدم! تا وقتی رسیدیم میدان شهید شهریاری! دیدم ماشین نمیتواند سربالایی بلوار دانشجو را برود بالا؛ زمین لیز و لغزندهاست! دانشکدهی روانشناسی کجاست؟! بالای قلهی قاف!
ما را پیاده کردند دم میدان! رفتیم توی دانشگاه! یکی از دوستان تماس گرفت! دوست دیگری آمد دنبالم که چتر داشت! رسیدیم دانشکده! هوا؟! از سرد دو درجهای سردتر بود! رفتیم نشستیم توی یکی از کلاسهای خالی و کمی گرم شدیم و تمرین کردیم!
ساعت ۱۲ راهافتادیم که پیاده برسیم متروی تجریش! و زمین یک برف بدون درد باید به تهران بدهد! برفی را که یک هفته بود مردم میدانستند میآید غافلگیر کننده صدا زدند و محض رضای خداوند یک قدم هم برنداشتند برای پاک کردن زمین! لیز میخوردیم! پیاده یا سواره مهم نبود! همه جانشان را گرفته بودند کف دستشان و برفی که آنقدر دوست داشتنی بود، شد بلای جان همه!
چهارساعت طول کشید تا رسیدیم متروی تجریش! ازدحام جمعیت، فریاد مردم، نامهربانیشان، همه نشان داد که زمین یک برف بدون درد به تهران بدهکار است!
یک برف که کسی را غافلگیر نکند...