نشستهام؛ خودم را گول میزنم! میگویم:« اینترنت قطعه! تلگرام و واتساپم پر! بشین به زندگیت برس! چی بهتر از این؟! کتاب بخون؛ روی پروپوزالت کار کن! به هوای قشنگ نگاه کن! چه بارون قشنگیه:) ازش لذت ببر!»
بعد گوشهای خودم را با دست میپوشانم که صدایی نشنوم! صدای اینکه:« این انتخاب نیست! جبر محضه! هزاریم گوشات رو بپوشونی صدای من قطع نمیشه!»
با خودم میگم:« آخرین سنگر سکوته! حق ما گرفتنی نیست! ای برادرای خونی! این برادری تنی نیست»
نشستهام خودم را گول میزنم! فراموش میکنم که اختیارم دست خودم نیست...
انگار میکنم، همهچیز همین طور بودهاست!