
ما بیچارگان ازلی و ابدی ، ما سرد و گرم چشیدگان اعظم،ما سختی کشان پوست کلفت ، ما آریاییان نجیب و آزاده که بلایی نمانده که سرمان نیامده باشد، شدیدا به یک اتفاق خوب نیازمندیم.
سلسله حوادث طاقت فرسا و جانگدازی که بی رحمانه سلاخی مان کردند ، رمقی برایمان نگذاشته . امانمان از بیخ بریده و جز خندیدن به مصیبت هایمان چه می توانیم بکنیم ؟
شبیه لبان ترک خورده که در انتظار رطوبت قطره ای آب است ،در اشتیاق ذره ای لطف و بخششیم .
خنده هایمان از ته دل نیست و اشکهایمان از سرشوق سرازیر نمیشود.دست یکدیگر را به سردی هم نمی فشاریم و ورای نگاه کسی شعله ی تعصب و اختلاف و خشم زبانه میکشد و امید و آرزو در چشمان دیگری یخ بسته. در هیاهوی نیازها ، صدای شلیک پوزخند مرد بی تفاوتی فضا را متشنج تر میکند.
انتظار زاده ی امید است و امید در درون ما مثل گلی درحال پژمردن است.هیهات از روزی که این گل پرپر شود و دیگر نشکفد.
دریا دریا امید
_ ولی نه برای ما...
(کافکا)