امروز صبح که از چار دیواریم زدم بیرون، ماه هنوز توی آسمون بود. کم‌رنگ بود. ولی بود. از کنار درختا که رد میشدم، سعی کردم فقط به صدای گنجشکا گوش بدم. صداشون لابه‌لای صدای زندگی شهری گم شده بود. دوست نداشتم صدای دیگه‌ای بشنوم. جلوتر که رفتم صدای دارکوب هم میومد. تکاپو و تلاشش توی این حال و هوای غمگین جای تعجب داشت. ترکیب صدای گنجشکا و دارکوب و صدای خش خش برگا با هم سعی میکرد که حس خوبی القا کنه. با اینکه تداعی‌کننده‌ی پاییز بود، ولی روح نواز بود و این نوازش لذت‌بخش نبود. نوازش که همیشه لذت بخش نیست.
توی راه به این فکر کردم که امروز صبح یه عده دیگه بینمون نیستن تا دوباره این حس‌ها رو تجربه کنن.شاید اونا پاییز رو دوست داشتن. شاید عاشق صدای گنجشکا بودن. شاید حتی شیفته‌ی دلگیر بودن‌ِ پاییز بودن. ولی یه شب خوابیدن و دیگه به صبح نرسیدن. توی شب قبلی جا موندن.
شاید اونا به یه صبح بهتر پرت شده باشن. ای کاش که به یه صبح بهتر پرت شده باشن.
