دلم میخواد همین الان دقیقا در همین لحظه شمارشو بگیرم و همه حرفامو بزنم. اگر به فردا صبح برسم، میدونم که پشیمون میشم. ولی ایکاش واقعا جسارت انجامشو داشتم.
بهش میگفتم: تو خودت گفتی قبلا حس منو تجربه کردی. تو گفتی حال منو میفهمی. تو فهمیدی که من چقدر دوستت دارم. اگر دلت با من نبود چرا اون کارا رو کردی؟ تمام اون آهنگای ناشناس، استوری و پست و شعرایی که فقط من و تو معناشو میدونستیم. تو حال منو دیدی، تا مدتها توییت و دلنوشتههامو خوندی و نمک به زخمم زدی. چه بسا حالا هم میخونی و به ریش من میخندی. با دست پس زدی و با پا پیش کشیدی. ایکاش منو تو ابهام رفتارت رها نمیکردی که من از هر چیزی یه تفسیری داشته باشم.
شایدم بگه فراموش کرده و اینا همه ساخته ذهن و خیال منه؟ خب بگه. بالاتر از سیاهی که رنگی نیست. تهش میفهمم که شاید همش پرداخته ذهن خیالپردازم بوده.
این وسط منم دیگه باورمو به اون رشته نامرئی که این همه سال من و اون رو به هم وصل کرده، از دست میدادم.
حس میکنم حتی بدون خیالش هم نمیتونم نفس بکشم.
من به این پذیرش رسیدم که آدمی ممکنه کسی رو دوست داشته باشه و بهش نرسه. یا اینکه من دیگه قرار نیست کسی رو به این اندازه دوست داشته باشم. و مهمتر از همه اینکه اون منو نمیخواد، منو دوست نداره، هیچ جوره براش ارزشی ندارم. ولی این ابهام چندساله مثل خوره افتاده تو جونم و داره ذره ذره تمومم میکنه.
گریههام که چیز عجیبی نیست. همیشه کنار اسمش اشک منم جاری شده. ولی از اینکه هیچ کنترل و مدیریتی ندارم و خانوادمو اذیت و نگران میکنم عذاب وجدان خفهام میکنه. حتی بعد از این سالها خجالت میکشم به آدمای نزدیکم بگم که من هنوز فراموشش نکردم. من هنوز درگیر یه حس یه طرفهام. درگیر رابطهای که شروع نشد، آدمی که حتی به یکبار دیدنم ارزش قائل نشد.
هر کسی که منو میشناسه حداقل یکبار اسمشو شنیده. من نمیتونم هیچکسو دوست داشته باشم. دوست داشتن که سهله، من اصلا هیچکس به چشمم نمیاد.
چیکار باید میکردم که نکردم؟
شاید باید تو یکی از همون شبای بارونی که میدونستم نزدیکمه بهش پیام میدادم که ببینمش.
چرا برای همه کافیام ولی برای اون کمم؟!
چرا ما رو حیف کرد؟ شاید واقعا میشد که بشه. چرا یه فرصت نداد؟ چرا و چرا و چرا و....؟؟؟؟
مغزم گنجایش بیش از این رو نداره. قلبم هم این همه درد رو دیگه تاب نمیاره.
عشق یکطرفه بیرحمترین حسی بود که میتونستم تو جوونی تجربهاش کنم. ایکاش یا به ثمر میرسید یا تموم میشد برام...
ایکاش تموم میشدم!
*این اولینباره که ویرگول رو باز کردم و بدون هیچ وسواسی فقط نوشتم.
۱۴ مهر ۱۴۰۵
۰۰:۳۰