
وقتی بچه بودم،عصر ها بعد از مدرسه یا روزای تعطیل خیلی تلویزیون نگاه می کردم سرگرمی دیگه ای نبودبه اون صورت یه بالش می بردم دراز می کشیدم جلو تلویزیون ، کانال می زدم شبکه 1،2،3،4بقیه هم معمولا برفکی بودن بجز چنتا شبکه ی عربی و یدونه استانی.وقتی هیچ جا چیزی نداشت روی شبکه چهار ایست می کردم گاهی طنز پردازان یا فیلم سیاه و سفیدی بود حتی صدا نداشت .یادمه بدون اینکه هیچ صدایی ازم در بیاد تنها زل می زدم و دقت می کردم بهش.دیوونه ی اون فیلما نبودم ولی یه چیزی میخکوبم می کرد هیچ حرکتی نمی کردم بعضی موقع یادم می رفت چراغ هم روشن کنم وقتی به خودم می اومدم می دیدم غروب شده...وقتی این صحنهیادم می یاد فقط یاد کلمه ی "سکوت "می افتم.
نگاه کردن یک عدد بچه به شبکه چهار(الان هم خیلی دوسش دارم)-فیلم های سیاه و سفید(کلاسیک)