
من هیچوقت از خودم راضی نبودم. همش احساس کم بودن میکنم و همین هم باعث شده که تا بحال کاری رو به سرانجام نرسوندم. هر دفعه یه کاری رو شروع میکنم و نیمه راه ولش میکنم چون احساس میکنم به قدر کافی خوب نیستم و بهدرد این کار نمیخورم. من الان یه آدمم که از هر چیزی یه تیکه میدونه و تو هیچ کاری تخصص نداره و بعضی وقتها هم احساس حماقت میکنه.
یه روز نشستم فکر کردم این حس از کجا میاد؟ جوابش خانواده بود. فکر کردم و یادم اومد هر بار که تو کلاس بالاترین نمره رو میگرفتم، بهم میگفتن بچههای کلاستون چقدر خنگن تو که بهترینشون شدی. میگفتم فلان مسابقه شرکت کردم و مرحله اول رو قبول شدم، میشندیم خب حالا اونو همه قبول میشن.ضربه آخرم کنکور و دانشگاه بود که زخمش هنوز بازه و هر چند وقت نمک هم بهش پاشیده میشه.
ولی الان تصمیم گرفتم از نو شروع کنم، برم جلو و تا تهش واستم. چجوری؟ مینویسم ازش.
شما هم چنین تجربه مشترکی با من دارین؟