شبی بود در تنهایی روزهای گرم تابستانی
بی آرزو بی هدف
تصویری در قاب گوشیم نشست
ناشناس بود
عجیب مغرور ولی مهربان در ذات پنهانش
پیام داد پیام دادم
و آغاز شد آنچه عشق می نامندش
روزهاوشب ها
تابستان وزمستان
من بودم و او
محو تماشای درون پرتلاطم یکدیگر
شناختیم و گذشتیم
خندیدیم و گریستیم
عهد بستیم
گذراندیم و رشد کردیم
سپری شد لحظه هامان
به عشق هم
به دیدار هم
به رویای هم
به بودن و نبودنمان
زیباو تلخ
گرم وتاریک
سرد و آهنگین
دویدیم و خندیدیم
ایستادیم و گریستیم
در آغوش کشیدیم هم را
تنهاییمان را
بزرگ شدیم
عشق را معنا کردیم در ثانیه های روزگارمان
ما شدیم
دیگر منمان نبود
مایی بودیم درقالب دوتن
عمق نگاهمان عشق بود
ما بود
او و من
هردو باهم
برای هم
تک به تک آرزوهایمان را چیدیم
پازلهایی از زندگیمان
گذشتیم و عبور کردیم
از کوچه های تاریک وجودمان
ما شدیم
مایی بزرگ
به غایت همه عشقهای آسمان
آری آسمان
در زمین نتوان مشابه اش را معنا کرد
پرتلاطم
مهربان
و بزرگ
او در من
من در او
به مثابه ای روحی در دو وجود
نه من برای خود زیستم نه او برای خود
هر دوباهم کنار هم برای هم
مردی به بزرگی تمام مردانی ک تا کنون دیدم
به مهربانی پدری دلسوز
کوهی برای تکیه کردن
شانه ای برای گریستن
آغوشی برای آرمیدن
سرشار از ناگفته های تلخ و شیرین
رازهای سر به مهرش قلب آدمی رو می فشرد
مردی که در وجودم روح و قلبم رخنه کرد
پیمان من با او تا ابد است
عهدیست که نه در زمین است
نه در آسمان
روزی به وصالش خواهم رسید
و سخت در آغوش خواهم کشید اورا
او تمام من است
تمام من در عالم
