بعضی وقتا وسوسه نوشتن مثه ویروس تو خونت پخش میشه این روزا حال این کوچولوی ترسیده که تنها تو دنیای بیرون رها شده مثه کسیه که آسم داره و حتی یه لحظه ام نمیتونه ماسک اکسیژنشو برداره هنذفریم همچین نقشی رو برام بازی میکنه یه لحظه که برش میدارم استرس تموم جونمو میگیره
بعضی وقتا بین نوشته هام کسی که دنبالش میگردم بیرون میاد یکم اروم نگام میکنه دستمو فشار میده و به این حجم از نگرانی الکی،لبخند میزنه. هنذفری رو از گوشم در میاره و کنارم میشینه بدون هیچ حرفی. ولی هست.کمرنگه خیلیم کمرنگه ولی هست بهم میگه تنها رها نشدی من ازت بزرگترم قبل از این زندگی کردم درد کشیدم چیزایی رو تجربه کردم که اگه برات تعریفشون کنم مثل الان پلکت میپره و بندری میری ولی تنها چیزی که مهمه اینه که من هستم
بهم اعتماد کن.