فکر میکنم بیشتر از دو سال از عضویت من در ویرگول میگذرد. البته باید با افتخار اضافه کنم که پیش از عضویتم در ویرگول سالها وبلاگنویس بودم. البته وبلاگ نویسی فعالتر از الان!
جنبههای مختلف زندگی من به شیوههای مختلف با نوشتن گره خورده است... از کار پاره وقت و گاه به گاه در بعضی نشریات تا شغل تمام وقتم که در رابطه با تولید محتواست. البته قصد ندارم در ویرگول از کار نشریه یا تولید محتوا بنویسم؛ حداقل نه تا وقتی که هنوز به این کار مشغولم! چون همانطور که میدانید کل ایده وبلاگنویسی برای دور شدن از دغدغههای روزانه است نه غرق شدن بیشتر در آن!
داستان از جایی شروع شد که من تصمیم گرفتم بعد از مدتها برای بار دوم فیلم «جولی و جولیا» را ببینیم. جدا از بازی خیره کننده مریل استریپ و امی آدامز چیزی که من را شگفتزده مسحور خود کرده بود چیز دیگری بود. آشپزی! و وبلاگ نویسی! من چطور میتوانستم مسحور فیلمی نباشم که ترکیبی از هردوی اینهاست؟ وقتی امی آدامز در فیلم از خود حرف میزد که هرگز کاری را به پایان نرسانده است احساس همزاد پنداری زیادی با او داشتم؛ همینطور ایده او برای داشتن اهداف کوتاه مدت هم فوقالعاده بود. برای نوشتن از یک ماجراجویی و مسیر طولانی به صورت گام به گام و همراه شدن در این داستان با دیگران! من همیشه خواندن شرح تجارب اینچنین را دوست داشتم و دارم و دوست داشتم تا کاری مشابه انجام دهم. یک چالش که بیشتر از هر کس دیگری خودم را ارزیابی میکند. در «40 روز برای شادی»، «قصه آدمها» و «همچون بنفشهها» هم همین تلاش را داشتم(تلاشهایی که به پایان نرسیدهاند) ولی هیچ کدام نمیتوانستند نقش این اهداف کوتاه مدت را بازی کنند. چرا؟ چون در همچون بنفشهها شرح ماجراجویی سفرهایم به زودی به پایان میرسید و نمیتوانست شرحی روزانه باشد. خصوصا با توجه به این حقیقت که به زودی قرار نیست بتوانم از پشت کامپیوترم بلند شوم. مشکل بعدی قصه آدمها بود که بیشتر شرحی رویاگونه از آدمهایی بود که میبینم اما نمیشناسمشان، یا در برخی موارد استثنا میشناسمشان و خب ساعت 7 عصر بعد از یک روز کاری طولانی نمیتوانی خود را مجبور کنی که رویا ببافی. در 40 روز برای شادی نیز مشخص نبودن شرایط کمی آزار دهنده بود! البته شاید همه اینها بهانه باشد. اما در هر حال تصمیم گرفتم که یک ماجراجویی متنوع و جدید را تجربه کنم... دقیقا مثل همان فیلم جولی و جولیا! (بله دقیقا تقلید از آن؛ چه ایرادی دارد؟ برای یادگیری گامهای ابتدایی چیزی جز تقلید نیست) این ماجراجویی برای کسی مانند من قطعا به شدت دوست داشتنی است. من از همان دسته از افراد هستم که وقتی قرار است یک وعده غذا درست کنم همه چیز را مثل یک مهمانی ترتیب میدهم. کسی که از آشپزی و ماجراجویی میان طعمهای جدید لذت میبرد.شاید چیزی که میخواهم بگویم عجیب به نظر برسد ولی حسی که من به این کار دارم مثل یک زبان مشترک باستانی است. وقتی با دوست صرب خود حرفی نداشتیم که بزنیم دورهم جمع شدن، آشپزی کردن و صحبت کردن از طعمها نقطه اتصال ما بود... وقتی که سلیقه هم را نمیدانستیم ولی برای عصر یک پودینگ شکلاتی خوشمزه برای هم میبردیم بهتر از هر چیز دیگری بیانگر محبت ما نسبت به هم بود. به علاوه تصور این که از هزاران سال پیش مناسبتهای خاص با خوراکیهای خاص همراه بودند... این که همیشه غذا و آشپزی بهانهای برای دور هم جمع شدن خانوادهها بوده و هست. این که بوی نان تازه یا بوی هر غذای دیگری در هر زمان دیگری نمادی از زندگی و زندهگی بوده است.
خب همه این بهانهها برای شروع یک چالش ماجراجویانه کافی نیست؟
پ.ن: منبعی که از رسپیهایش استفاده میکنم کتاب رزا منتظمی است.
