
سفر برای من همیشه بیشتر از تفریح بوده... چیزی شبیه مراقبه و یا حتی فلسفه زیستن. همیشه وقتی کوله پشتیم را در صندوق عقب ماشین، یا اتوبوس میگذاشتم متوجه میشدم برای زندگی کردن چه قدر چیزهای کمی هستند که لازم دارم. که میتوان تمام آن چه که نیاز است را در یک کوله جمع کرد و رفت. رفت برای رویا پردازی درباره ی داستان جدید در آن سوی تمام عادتها و روزمرگیها. هاروکی موراکامی در کتاب سال اسپاگتی جمله ای دارد که میگوید:«به محض این که شروع به بیرون پرت کردن چیزها میکنی، متوجه میشوی دوست داری از شر همه چیز خلاص شوی.» و این احساسی است که در هر سفر تجربه میکردم. فرودگاهها بیشتر هر جای دیگری لبریز از این حس هستند؛ حس گذاشتن و گذشتن... آن قدر که انگار این فلسفه و احساس را میشود در هوای آن استشمام کرد... فلسفه گذشتن و رفتن پیوسته و داستان ماجراجویی.
یکی از زیباترین تصاویر من از سفر مربوط به وقتی است که بعد از ساعتها هواپیما بر فراز شهر جدیدی که قرار است در آن قصههای خودت را بسازی، از ارتفاعش کم میکند، صحنهای که بهتر است در شب اتفاق بیفتد تا رد روشناییهای شهر را دنبال کنی و به زیستنی فکر کنی که میتواند معنایش با صرف افعال زیستن آشنا برایت کاملا متفاوت باشد. همه چیز در آن لحظه جادویی است. مثل قدم گذاشتن در سرزمین عجایب... در این جای جدید انگار همه چیز ممکن است؛ بدون هیچ یک از بندهای گذشته، بندهایی که زیستن در جایی آشنا به دست و پای رویا می بندد. و تو این شهر جدید را با جزئیاتش یاد میگیری و با کوله باری از خاطرات و قصههایت روزی ترکش میکنی.
احساس رهایی از تمام چیزهای متفاوتی که مدتها درگیرش بودی و وارد شدن به دنیایی جدید اولین دلیل من برای دوست داشتن سفر است. گاهی فکر میکنم دوست داشتم مثل کوچ نشینان باشم ولی با ییلاق و قشلاقی به وسعت جهان و بتوانم برای هر فصل از رویاهایم شهری را انتخاب کنم.
من به سفرهای زیادی نرفتم اما قصه های زیادی برای گفتن از هریک از این شهرها داشتم، شهرهایی کاملا متفاوت با آنچه که میشناختم. قصههایی که تا به حال نوشته نشدند اما به زودی از آنها خواهم نوشت. از لحظاتی که دوست ندارم حتی یک لحظه از خاطراتش فراموش شود.