ویرگول
ورودثبت نام
فاطمه عاقلی
فاطمه عاقلی✒????
فاطمه عاقلی
فاطمه عاقلی
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

قصه ی آدم ها_قسمت سوم

بیست و یک اردیبهشت سال یک هزار و سیصد و هفتاد و پنج، غزاله علیزاده خود را از درختی در روستای جواهرده رامسر حلق آویز کرد. پنجاه و چهار روز بعد من به دنیا آمدم. به دنیا آمدم تا بیست و دو سال و چند ماه بعد به این فکر کنم که چه شد که نهایت این قلم زدن هایی که برای من در بهترین حالت ها رویای روزهای آینده ام بودند به درختی در رامسر برسد؟ که چه شد؟

جای انگشت رنج و درد و ... روی روح آدم باقی می ماند و اگر هنر نتواند از این حرف بزند پس به چه کار خواهد آمد؟ این را محمد مختاری گفت؛ و من رد انگشتان تمام این سال هارا به خوبی روی روح و جسمم میبینم. و سوالم حالا که گذشته را رها کرده ام این است که تمام آن چه رها شده را نخواهم خواست؟ و آن چه پیش رویم هست را چه طور؟ آن چه در برابر خود میبینم آیا تمام آن چیزی است که میخواستم و چه قدر از چیزی که هستم را مدیون زنانگی سرکوب شده ی درونم هستم که گاه و بی گاه در رثایش حس میکنم کبوتری در سینه ام بی قرار خود را به دیوارها می کوبد و بال میزند مدام، بال می زند... و در زمستان ها به خانه های گرم و بوی نانوایی ها و میوه فروشی ها و خیابان های خیس رشک می برم.که چه قدر از تمام آن چه عرف بوده و بوده را تنها با برچسب قدیمی بودن رور ریختیم و با لبخندی بر روی صورت گفتیم از آن چه در برابر گرفته ایم راضی هستیم! اما آیا واقعا راضی بودیم؟

تا کی و کجا می توانیم خود را یک مجموعه ی جدا از دیگران تصور کنیم و اهمیتی ندهیم به تمام آن چه در اطراف ما رخ می دهد. این که باید در جایی بمانیم که درد و رنج هر روز بیشتر از قبل تا مغز استخوان هایمان نفوذ می کند یا بدانیم که چون درخت نیستیم و باید گاهی گذاشت و گذشت. باید بمانیم و شهادت دهیم به بی تفاوتی صخره گونه خود یا باید با ته مانده های احساسمان رها کنیم تمام آن چه را که نمی خواهیم و آیا با این رها کردن ها، فردا پایانی جزکلید چرخاندن در خانه های تاریک نصیبمان می شود؟

ما همه غلام خانه های روشنیم...


به یاد غزاله علیزاده

۷
۱
فاطمه عاقلی
فاطمه عاقلی
✒????
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید