پردهی اول:
علم را دوست داشتم؛ شگفتیهایش را و این که طبیعتش به من اجازهی پیشبینی میداد. حس امنیتی که زادهی این کنترل و آگاهی بود برایم عزیز بود. فلسفه را در پاسخ به چرایی ها دوست داشتم. دوستش داشتم چون کنجکاویهای درونیم را ارضا میکرد و باعث میشد همواره در تکاپو باشم. هرگز دوست نداشتم آسودگی و راحتی را با جامع و کامل بودن هر آنچه به دنبالش بودم تاخت بزنم. کمال مطلق! این مقصد نهایی بود. فرق نداشت در چه حوزهای. البته به زودی فهمیدم همیشه یک پله بالاتر از جایی که من کمال مطلق را در آن میبینم وجود دارد و مسیر کمال بی انتهاست.
پردهی دوم:
تلاش و کار بیوقفه. هر روز تمام تلاشم را میکردم برای دستیابی به کمالی که منتظرش بودم. اما همیشه جایی از کار ایراد داشت. این همه تلاش نتیجهای را که از آن توقع داشتم به من نمیداد. انگار راههایی بود که در قالبی که من برای خودم تعریف کرده بودم، نمیشد به آنها دست یافت. راه هایی که میتوانستم خود را وقف کمال در آنها کنم؛ وقف کردنی که حالا در ذهن با صحنهی آخر فیلم بلک سوان همراه شده. یا میتوانستم مصلحت اندیشی پیشه کنم و تلاش کنم بر خلاف خواستهی قلبی خود، راههایی را انتخاب کنم که به من زندگی آرام و خوب را ارائه کند. البته این انتخاب در آن روزها این قدر واضح نبود. پس از شکستهای مکرر و احساس این که نمیتوانم دلیل کارهایم را توجیه کنم، ناخودآگاه پیگیر روندهای منطقی شدم که دیگران هم گاه و بیگاه پیشنهادشان میکردند.
پردهی سوم:
پیشروی در این راه ادامه داشت. آنقدر که چیزهایی که دوست داشتم کم کم به حاشیه رانده شده و در لبهی پرتگاه نابودی قرار گرفتند. منطقی که تا اینجا من را به پیش رانده بود فرمان رها کردن میداد و قلبم برای ادامه دادن تکاپو میکرد.
و امروز به این فکر میکنم که زندگی آسوده، موفق و بی نگرانی چه ارزشی می تواند داشته باشد؟ چه ارزشی میتوانست داشته باشد اگر هنرمندان، شاعران و قهرمانانی نداشتیم که خود را وقف ایدههای زیبایی که هنوز در این جهان وجود دارند نکنند. هزاران نفر در مصلحت اندیشیهایشان آرام زندگی کردند و مردند؛ در سایهها و بی صدا. و دنیا بدون همه ی آنچه که میراث این وقف کردن خود بود، چه ارزشی میتوانست داشته باشد. حالا میدانم مقصدم نه تنها زیستی بدون درد، بدون چالش و پر از آسودگی نیست بلکه حتی اگر هر 3 اینها را فدای به ثمر رساندن ایده یا مفهومی در حد کمالش شوند، در آن هنگام زندگیم ارزش زیستن خواهد داشت. منفعت طلبی و مصلحتاندیشی شاید در مسیر به کمال رساندن این ایده ها به دردی بخورد اما هرگز جایگزین مناسبی برای درک حقیقت نیست.