کلمه ها رگباری و پشت هم،از مغزم به سمت بیرون دهنم شلیک میشدن،باید لبامو باز میکردم،قبل از اینکه کلمه ها راه گلوم رو ببندن باید دهنم رو باز میکردم،ولی نمیشد...خیره بودم به آدمای اطرافم.
نه نه نه، اینا هیچ کدوم متوجه نمیشن من چی میخوام بگم،اینا همه منتظر روحیه و لبخند و انرژی از سمت منن، خیره میشم به صفحه گوشی،چرا تو اینستا همه حال شون خوبه؟ چرا همه انقدر شیکن؟ چرا روزمره زندگی شون توی چهار خط جا میشه؟
من نمی تونم انقدر کم تایپ کنم،من احساساتم کش میاد مثل پنیر سمج پیتزا،من خوشحالی و ناراحتیم ۴ خط نیست،بیست خط نیست. عمق داره،ارتفاع داره،حجم داره
هنوزم کلمه ها دارن شلیک میشن، راه تنفسم داره مسدود میشه،بلند میشم میدوئم سمت اتاقم، شیرجه میزنم پشت کامپیوتر،من باید بنویسم،برای کسایی که حال شون با ۴تا خط شیک خوب نمیشه،برای کسایی که با من هم نظرن،اونایی که مثل منن و میتونیم درک کنیم هم دیگه رو...
اینستا و توییتر جاهای وحشتناکین،من همین الان که فراریم تحت تعقیبم و هی نوتیفیکیشن پشت نوتیفیکیشن دایرکت که کجایی خبری نیست ازت...
من پناه آوردم اینجا...هیسسس صداشو درنیارید
آروم میگم...سلام
