روی صندلی کناریم نشسته و به بسته ی فال تو دستش نگاه میکنه… پاهاش هنوز با زمین یخورده فاصله داره… بلوز آبی رنگ ساده ای تنشه و موهای بلندش با یه بافت شل و ول از رو شونه هاش آویزنه… متوجه نگاهم که میشه،سرشو کج میکنه و از گوشه ی چشماش نگاهم میکنه… بهش لبخند میزنم… با هیجان برمیگرده سمتم و با یه لحن لوس کش دار بهم میگه:
« خاله؟ یه فال میخری؟»
به چشماش نگاه میکنم… مژه های بلندی داره و چشای خرمایی رنگش خسته و خماره…لبخند میزنم و میگم
«اوهوم ولی به شرطی که خودت یدونشو برام انتخاب کنی...»
با خوشحالی میگه
«باشه… اوووم… این صورتیرو برات انتخاب میکنم… بفرما….»
« مرسییی»
فالو ازش میگیرم از تو کیفم یه شکلات درمیارم و پول فالو شکلاتو بهش میدم...«متشکرم بابت انتخابت»
پولو ازم میگیره و میزاره تو جیبش... شکلاتو هم باز میکنه و میزاره تو دهنش و تند تند گازش میزنه و میخورتش…
شکلاتو که میخوره برمیگرده سمتم و میگه« نمیخوای بازش کنی؟»
نگاش میکنم…
« فالو میگم… نمیخوای بازش کنی؟»
میگم« باز کنم؟»
میگه« آره دیگه… بازش کن ببین میگه به آرزوت میرسی یا نه...»
خندم میگیره… بهش میگم« مگه توش همچین چیزی نوشته؟»
میگه « نمیدونم… من که سواد ندارم بخونم چی توش نوشته ولی حدس میزنم همچین چیزی توش نوشته باشه….»
میگم« چرا اینطور حدس میزنی»
شونه هاشو بالا میندازه و میگه «نمیدونم… حالا تو باز کن… اگه همینی که من گفتم نبود...»
« باشه»
آروم لبشو تا میکنم و همون قسمتو پاره میکنم… فالو از توش درمیارم و به صفحه کوچک تو دستم نگاه میکنم…
با هیجان میگه« چی شد؟ میرسی؟»
لبخند میزنم و میگم« میخوای برات بخونمش؟»
میگه « آره»
شروع میکنم «رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند چنین نیز هم نخواهد ماند….»
شعر که تموم میشه با یه حالت تقریبا ناراحت و سوالی ای نگام میکنه و میگه« یعنی نمیرسی؟»
میخندم… میگم
« نه عزیزم… بزار بگم توش چی نوشته… ببین تا بحال شده که از چیزی خیلی ناراحت شده باشی یا حتی بخاطرش گریه کرده باشی؟ مثلا یه روز میای اینجا و هیچکس ازت فال نمیخره… یا مثلا تو بازی با یکی از دوستات دعواتون میشه و با هم قهر میکنین… اینجا تو اینی که من برات خوندم میگه که هیچوقت از چیزی ناراحت نشو… اگرم شدی خیلی ناراحت نشو… اگه امروز اومدی و کسی ازت فال نخرید ممکنه فردا یا پس فردا چند نفر زیاد ازت فال بخرن…یا اینکه ناراحت نباش چون دوستا زود با هم آشتی میکنن...اینجا داره میگه که سعی کن هیچوقت نا امید نشی و همیشه خوشحال و امیدوار زندگی کنی… حالا فهمیدی اینیکه خوندم یعنی چی؟»
بازم با یه حالت سوالی نگام میکنه اما اینبار با لبخند
« آره... یعنی فک کنم…»
میخندم و برگه ی تو دستم رو تا میکنم و میزارم توی جیب روی بلوزش:
« اینو میزارم اینجا واسه تو. ببرش خونتون و هر موقع بزرگ تر شدی بازش کن و بخون برا خودت. بزرگ شی به چیزایی که این تو گفته خیلی نیاز پیدا میکنی!»
مترو میرسه. بهش یه چشمک میزنم و میرم سمت مترو.
صدام میکنه«
« خاله؟»
برمیگردم سمتش
« ولی فک کنم گفت بهش میرسی...»
لبخند میزنم...
آرزو میکنم به آرزوت برسی❤️