امیدی هست؟

ساندویچشو گاز میزد و با دهن پر صحبت میکرد. از سختیا میگفت... از اوضاع خراب مالی... از وضعیت بد زمونه... منم نگاش میکردم و هر از گاهی از رو بی حوصلگی سری تکون میدادم. میگفت: تو هم موافقی نه؟ گند زدن تو زندگیمون... مملکت نیست که افتضاح بازاره…  به یه جایی رسیدیم که نه میتونیم جمع کنیم بریم ازین خراب شده. نه میتونیم بمونیم و راحت زندگیمونو بکنیم... نمیتونیم که چه عرض کنم. نمیزارن... جوونای مردم اون سر دنیا دارن عشق میکنن، پول پارو میکنن، از آزادیشون لذت میبرن بعد ما... به خدا داریم تلف میشیم اینجا... تو چی؟ تا حالا به رفتن فکر کردی؟

+( من؟ من راستش....)

(الو جونم داداش؟)

گوشیش زنگ خورده بود. دستشو به سمتم گرفت و با لب زدن گفت( ببخشید... یه لحظه..) اونم بعد ازینکه وسط حرف زدنم گوشیشو جواب داده بود... 

گفتم (موردی نداره راحت باش...)

تلفنش که تموم شد بی توجه به من و صبحتی که ناتموم گذاشته بود، رفت تو گوشیش و بعد چند ثانیه زد زیر خنده... بلند بلند میخندید. وسط خنده هاش رو کرد به من و گفت( واای اینو گوش کن... عالیه...) و شروع کرد به خوندن... میگفت به عمرش جوک به این خنده داری ندیده بوده... مجوعه ای از الفاظ رکیک که داشت راجع به یک موضوع جنسی کاملا جدی صحبت میکرد... موضوعی که در دنیای بیرون از صفحه ی گوشیش و بدون استیکرهای خنده یک موضوع کاملا ناموسی بود و رگ گردنش براش باد میکرد... 

بعد ازینکه خوند دوباره زد زیر خنده. ازینکه به راحتی جلوی من راجع به همچین چیزی اونم در قالب شوخی صحبت کرده بود ناراحت شده بودم. اما فک نمیکنم خیلی براش مهم بوده باشه... بالاخره اینجور مواقع باید روشن فکر برخورد کرد...

خودمو با گوشیم مشغول کردم. شاید زمان زودتر میگذشت...

غذا رو حساب کرد و رفتیم سوار ماشین شدیم. کمربندمو بستم. گفتم (کمربندتو نمیبندی؟) گفت( نه لامصب کمربندش گردنمو اذیت میکنه. ماشین نیست که. گاریه!بازم صد رحمت به گاری... همین ابوقراضرو میبینی؟ (فلان) قدر پول پاش رفته. می ارزه اصن؟.....)

و باز برگشت سر همون مسئله ی اوضاع خراب و اینا…

میگفت... بدم نمیگفت... اما وقتی کمربندشو نبسته بود میگفت... میگفت... درستم میگفت... اما وقتی لایی میکشید و ماشین جلویی و عقبی و کناری رو با هم فحش میداد میگفت... میگفت اما وقتی تا پلیسو میدید کمربندشو میکشید جلوشو سرعتشو کم میکرد میگفت...

یه جای حرفاش گفته بود: اینا گند زدن تو زندگیای ما عین خیالشونم نیس. اصن هیچی رو به روی خودشون نمیارن. یا واقعا نمیبینن...یا خودشونو زدن به کوری...)

اتفاقا برا منم سوال شده بود! ما عین خیالمون بود؟ مام نمیدیدیم یا خودمونو زده بودیم به کوری؟ فرهنگ و اخلاق کجا بود؟ آیا رفتن از این خراب شده ی افتضاح بازار، فرهنگ و اخلاق یادمون میداد؟ آیا هیچ کجای دنیا پذیرای بی فرهنگی و بی اخلاقی بود؟ آیا به مردمی که به سلامتیه خودشون بی توجه بودن و همه چیرو به گردن دیگری مینداختن امیدی بود؟

خوش بحالش که فکر میکرد همه چی با رفتن حل میشه... خوش بحالش که فکر میکرد با عوض کردن و نشوندن آدمای جدید رو صندلیای قدیمیه قدرت، همه چیزدرست میشه... خوش بحالش که فکر میکرد پول، حال آدما رو خوب میکنه... خوش به حالش که جای خالیه اخلاق انقدر اذیتش نمیکرد…