کاش خیابان‌ها عقل داشتند و به یاد می‌آوردند گذر قلب‌های شکسته‌ای که در زیر ضربه‌های شلاق‌وار باران در حالی که چشمانشان وسعت کویری وجودشان را سیراب می‌کرد و زخم های وارد شده بر جانشان را می‌شمردند می‌شکستند تمام وجودشان نرم می‌شد و هر آن صدای خرد شدن استخوان‌هایشان به گوش می‌رسد.
کاش ایستگاه‌های قطار عقل داشتند و می‌فهمیدند حال مردی در انتظار که سال‌ها به نرده‌های ایستگاه رفته تکیه داده است.
کاش ماهی‌ها عقل داشتند و می‌دانستند زمانی که به گردهمایی عظیم با دوستانشان دعوت شدند و در آغوش یکدیگرند این چنگال انسان‌ها هاست که دیگر حتی مجال خداحافظی با وطنشان را نمی‌دهد در حالی که به یکدیگر خیره شده‌اند کلمات در دهانشان می‌خشکد.
