
بله! خواستن، هميشه توانستن نيست. عليالخصوص وقتي كه پاي نوشتن و بازي با كلمهها در ميان باشد. اغلب آدمهايي كه من در اطرافم ميبينم، " نوشتن " را دوست دارند. اما تعداد خيلي زيادي از آنها حتي قادر نيستند به اندازهي چندخط پيام تبريك تولد يا تسليت براي كسي بنويسند. آنها براي فرستادن چنين پيام كوتاه و مختصري دست به دامن گوگل ميشوند و در آن كادر جادويي عبارت " تبريك تولد يا اسمس عاشقانه" را جستجو ميكنند.
كسي كه مينويسد، خداست. يعني ميتواند متني را خلق كند كه قبل از اين نبوده. تصويري را در ذهن مخاطبش بسازد كه تا قبل از اين، وجود نداشته. دنيايي را به وجود بياورد كه كسي قبلا آن دنيا را نديده است. حتي به قدر نوشتن يك تبريك تولد ساده يا يك پيام عاشقانهي دلچسب.
" نوشتن " به هماناندازه كه هنر و تخصص به حساب ميآيد، ميتواند يكي از ضروريات زندگي ما نيز باشد. ناتواني در نوشتن و به كارگيري كلمات تا آنجا كه شما حتي براي توليد يك تبريك ساده يا ابراز احساسات عاشقانهي خودتان به كسي كه دوستش داريد، مستاصل شويد، با هيچ توجيهي پذيرفته شده نيست. پس در هر مرحله از زندگي كه هستيد و هر نقش و شغلي كه در خانه و اجتماع داريد بدانيد كه شما محتاج دوستي با كلمهها هستيد. بنابراين با آنها معاشقه كنيد و كلمهها را مثل موم در چنگال خودتان نرم نگهداريد.
اما، راه و روش درست دوستي با كلمهها چيست؟ چطور ميتوانيم بنويسم و خوب هم بنويسم؟ چگونه ميتوانيم از عهدهي رديف كردن كلمهها كنار يكديگر براي بيان احساساتمان به بهترين و خلاقانهترين شكل ممكن بربياييم؟
رسيدن به اين نقطه از " توانايي در نوشتن" مراحل مختلفي دارد كه بر اساس تجربههاي شخصي خودم به مرور آنها را اينجا يادداشت ميكنم و در اختيار همه قرار ميدهم. اما نوك قله و هرم ابزارهاي مورد نياز براي رسيدن به اين توانايي، خواندن و خواندن و خواندن و خواندن و خواندن است! آنهم نه هر خواندني! اگر ذرهاي به نوشتن علاقه داريد و دلتان ميخواهد ياد بگيريد با كنار هم گذاشتن كلمهها، خالق يك تصوير و دنياي جديد باشيد، حتما كتاب بخوانيد. حتما كتاب زياد بخوانيد و از خواندن محتواي بيخود و غيرمفيد تلگرامي و شبكههاي اجتماعي به شدت پرهيز كنيد. اين اولين و مهمترين پيششرط رسيدن به قلههاي موفقيت در نوشتن است.