
صدای بومب بومب انفجار از همه سو میبارید.
اَسَد سرگردان بود و نمیدانست به کدام سمت بگریزد.
مصطفی را با یک دست بغل کرده و با دست دیگرش دستان کوچکِ اَسرا را گرفته بود و به این طرف و آن طرف میکشاند.
مصطفی که هنوز زبان باز نکرده بود پیراهن برادر را چنگ زده و مویه میکرد. اَسرا چشمان گِرد شدهاش از کاسه بیرون زده بود و مدام لا به لای دویدنها زمین میخورد و با فشارِ دستِ اَسد از جا کنده میشد.
اَسد حیران شده بود. همه میدویدند و صدای جیغ و گریهها میان انفجارها گم میشد.
اسرا نمیتوانست پا به پای قدمهای بلند و شتابان اسد بِدَود. پاهای کوچک و شکم گرسنهاش توان دویدن را از او ربوده بود. روسری از سرش سُریده و موهای ابریشمی و بلوطیاش در هوا معلق بود.
زمین زیر پاهایشان میلرزید. ناگهان صدای مهیب انفجار از چند قدمیشان برخاست و آوار روی سرشان فروریخت.
اسد غافلگیر شده بود و تنها توانست روی مصطفی خیمه زَنَد و حائل او گردد. و دیگر هیچ نفهمید.
ساعتی بعد با صدای ضجههای مصطفی و نالههای اسرا چشم گشود. مصطفی کنار گوشش بیامان جیغ میکشید و اسرا با صدایی که انگار از دور دستها میآمد، مادرشان را صدا میزد.
همهجا تنگ و تاریک بود.
اسد تمام رَمَقش را انباشت و فریادکشان درخواست کمک نمود. گَـرد و غبار غلیظی توی گلوگاهش پیچید. به سرفه افتاد و از نو نعره کشید.
صدای انفجارها بند آمده بود اما ولولهای برپا بود. طنینِ جیغ و شیون از هر سو میآمد. گویی بانگِ فریادهای اسد به گوش کسی نمیرسید. زیر فشار آوارْ تکانی به خودش داد. پای راستش تیری کُـشنده میکشید و نمیتوانست آن را بِجُنباند. تَن کوچک مصطفی زیر سینهاش بود. صورت به صورتش گذاشت، لبهایش از اشکهای شور مصطفی نمناک شد، او را بوسید تا آرام بگیرد اما بی حاصل بود.
آوار را با گُردهاش به بالا هُل داد، اندکی درجا لرزید.
پای راستش انگار لـِه شده بود. ضجههای مصطفی دل و گوشش را از جا میکند.
عزمش را جزم کرد و با تمام قدرتِ داشته و نداشتهاش آوار را به بالا هُل داد. گویی در جُسهی ۱۰ سالهاش نیروی مردی چهل ساله حلول کرده باشد. از همان لحظهای که پدر و مادرش تیر باران شده بودند، یکهو بزرگ شده بود. مردی در کالبدی ۱۰ ساله!
باریکهای از پرتوِ خورشید به صورت گوشتالوی مصطفی تابید. گریهاش لحظاتی بند آمد. آن تاریکیِ هولناک رخت بسته بود. صورتش غرق خون بود. دوباره شیون را از سر گرفت.
اسد به چپ مایل شد و دستش را دراز کرد و تکههای آوار را کنار زد. دستش را از حفرهای که گشوده بود بیرون آورد و فریاد کمک سر داد. دو مرد بالای سرشان آمدند و آوارها را کنار زدند.
اسد دست زیر بغل مصطفی انداخت تا او را بیرون بکشد. ضجههای مصطفی شدت گرفت. با کمک آن دو مرد به هر زور و ضربی بود او را بالا کشید. صورت مصطفی از فشارِ گریه کبود شده بود. درد انگار توی دلش پیچیده باشد.
اسد با او حرف میزد و میکوشید تا آرامَش کند. سر و صورتش را میبوسید و قربان صدقهاش میرفت. اما تلاشش بیثمر بود. مصطفی دمی آرام نمیگرفت. ناگهان نگاهش به دست مصطفی افتاد. چه میدید؟ دست کوچک او لـِـه شده و غرق در خون بود. مصطفی را به سینه چسباند و ملتمسانه نالید: «توروخدا کمک کنید، داداشم... داداشم... دستش» و گریه کلامش را برید.
مصطفی را از آغوشِ اسد کشیدند و به کناری بردند تا مداوایش کنند. آوای فَغانش از سینهی اَسد مُنفک و دور و دورتر میشد.
نگاه درماندهی اسد به اطراف چرخید. همه جا مخروبه گشته بود. تپههای کوچک و بزرگِ آوار از هر سمت قطار شده بود. بالای هر ویرانه دستهای شیون میکشیدند. زنان توی سر و صورتشان میکوبیدند و مردان مشغول آواربرداری از روی پیکر عزیزانشان بودند. آنها اما کسی را نداشتند که آوار از روی تنشان بردارد. خودشان ۳ تَن مانده بودند.
نالهی اسرا ضعیفتر میشد.
پاهای اسد هنوز زیر آوار مانده بود. زور زد تا پاهایش را برهاند، دردِ سهمگینی توی پای راستش میپیچید. از زانو به پایینش را حس نمیکرد. زور زد و از شدتِ درد نعره کشید. پای چپش را رهاند ولی نمیتوانست پای راستش را بیرون بکشد. گویی چیزی در آن فرو رفته و نگهش داشته باشد.
زوزه کشان درخواست کمک کرد. میانهی آن هیاهو چند نفر به یاریاش شتافتند. زیر بغلهای اسد را گرفتند و او را کشیدند. صدای فریادهای جگرخراشِ اسد به هیاهوی آنجا غالب شد. اسد را خارج کردند اما پای او تا همیشه زیر آوار ماند.
روی تپهی آوار نشسته بود و رعشهای از درد به هیکلش افتاده بود. سوزی خزانزده بر شُرههای عرق که از سر و رویش میچکید، میوزید. حَبههای عرق یخ میزدند و در پوستش فرومیرفتند.
نالههای اسرا قطع شد. سینهخیز جلو رفت. گرمای تن اسرا را از زیر آوار حس میکرد. بغض در حنجرش میتپید و چانهاش را میلرزاند.
با پنجه خاک و کلوخها را از جا میکند و اسرا را صدا میزد. سکوتِ اسرا هراسانش کرده بود. دندانهایش از وحشت به هم میکوبیدند. میکوشید مقابل ترکیدن بغضش بایستد. تلاشش شکست خورد و آماج اشک روی صورتش موج برداشت. با آستینِ خاک آلودش صورتش را پاکید و به کندن ادامه داد.
از نوک پنجههایش خون میچکید. ناخنهایش ساییده و گوشت ملتهب زیر آن بیرون زده بود. نه دردِ پنجههایش را حس میکرد و نه جای خالی پایش را.
هرچه میکَند اسرا را نمییافت. فریاد کشید: «اسرااااااا... اسرااااااا.... دارم میام داداشی... طاقت بیار»
اسرا گویی صدایش را نمیشنید. انگار جایی میان دنیا و برزخ آونگان بود.
دل اسد به شور افتاده بود و فریاد میزد و یاری میطلبید. اما در آن قیامتی که برپا بود فریادهایش کنار همان تپه آوار، محو میشد.
با سرعت بیشتری میکند. دلهره دقایقی قدرتش را چند برابر کرده بود. شتابان تکههای سنگ و چوب و سیمان را برمیداشت و به سمتی که نمیدانست پرت میکرد. برخی بزرگ و سنگین بودند و برای هل دادنشان از پایی که برایش مانده بود کمک میگرفت. از جای خالی پای دیگرش خون فواره میزد.
ناگهان صورت مهتابی اسرا را دید که خونین است و تارهای موی کمندش که با رسیدگیهای مادر قد کشیده و زیبا گشته بود، در خاک و خون غوطه میخورد.
اسد اینبار رخصت داد به اشکهایش تا موج بردارند. ضجه میکشید و باسرعت خرده آوارها را از روی تن نحیف اسرا کنار میزد. هق میزد و بریده بریده با او سخن میگفت: «اسرا... اسرا... داداشی رو تنها نذاریا...قول میدم... خودم... خودم موهاتو ببافم... مثل مادر...به همون قشنگی...قول...قول مردونه...از اون قولایی که...پدر میداد»
برخلاف تلاشش، لحظه به لحظه حرکاتش کندتر میشد.
ضجههای دلخراشِ اسد چند نفر را به جانبش کشید. درمانده نالید: «خواهرمه... خواهرمه... کوچیکه... موهاش» و هجوم بغض و اشک کلامش را برید.
پیکر نازکِ اسرا را بیرون کشیدند. انگار بدنش کش آمده و قدش بلندتر گشته بود. او را پایین همان تپه خواباندند تا احیاءش کنند.
اسد وارفته روی تپه آوار نشسته و رمقی در بدنش نمانده بود. صورت آفتاب سوختهاش زیر اشکهای ممتد، برق میزد. حیران این سو و آن سو را مینگریست. دلش میخواست همانجا بیفتد و بمیرد اما نمیتوانست اسرا و مصطفی را بی کَس رها کند.
همان چند نفر به روی تپه بازگشتند. زیر کتفش را گرفتند و او را تا کنار بدن خونآلودِ اسرا کشاندند.
شکم اسرا شکافته بود و خون مثل چشمه غُل میزد.
مصطفی را آوردند. صورتش خیس بود. با دیدن اسد گریهاش بند آمده بود ولی از شدت هق زدنهای دقایقی قبلْ نفسش مدام میبرید و در گلو میپیچید.
قامت کوتاهش را خم کرد و خود را به آغوش اسد انداخت. دست لهیدهاش باندپیچ شده بود.
اسد با یک دست مصطفی را به سینه چسباند و با دست دیگرش موهای به هم چسبیدهی اسرا را نوازش میکرد.
مصطفی صورتش را به سینهی اسد میفشرد.
اسرا با نالههایی که شبیه جان کندن بود مادر را صدا میزد.
اسد بیرمق و حیران میگِریست.
گویی در ۱۰ سالگی پیر شده بود. موهایش تک و توک سفید و قلبش چروک و مچاله بود.
🖊به قلم #فاطمه_سادات_جزائری

🖊به قلم #فاطمه_سادات_جزا