مدتی راغب بودم فضایی را میان ساعات روزانهام باز کرده و در آن جای ایجاد شده "پیاده روی" را بگنجانم. میدانستم برای سلامت روح و روان خودم و نوشتههایم ضروری است.
اما مدام پشت گوش میانداختم و میگفتم: «فعلاً فرصتش را ندارم» و با این جمله صدای وجدانم را خفه میکردم.
واقعاً هم تمام ساعات بیداریام در اشغالِ مشغلههای مهاجم بود. از خروس خوان تا بوق سگ از این کار به آن کار میپریدم.
البته که تفریح و خوابِ کافیِ شب هم جزء کارهای مهم، بل خیلی مهم هستند. نیستند؟ به خدا که هستند. اصلاً اگر نباشند آدمیزاد چگونه موتور خودش را روشن نگه دارد؟ بالاخره باک آدم خالی میشود. باید پُرش کرد یا نه؟ درست است؟ اگر اشتباه میگویم بگویید درست است!
داشتم میگفتم که فکر پیادهروی از توی سرم جُم نمیخورد. تا اینکه روزی حین کُشتی گرفتن با قلم و کاغذ، فاطمهای خشمگین از درونم سربرآورد و گفت: «میدانی یا نه؟ اگر ناگزیر باشی مجال روزانهات را از وسط جِر بدهی و یک اِوَزمان میان آن بگذاری، باید و باید فضایی ایجاد کنی برای پیاده روی؛ من وقت ندارم و نمیرسم هم حالیم نمیشود. شیرفهم شدی؟»
و همین تهدید بالاخره کارساز افتاد و منجر شد تا به هر قیمتی فضای لازم را باز کنم.
نخست از ۱۵ دقیقه پیادهروی را آغازیدم و با شیبی ملایم که خودم هم متوجه آن نشوم، هرچند روز چند دقیقهای به آن میافزودم.
مخلص کلام اینکه هم اکنون این شیبِ آرام، ما را به روزی ۶۰ دقیقه پیادهروی رسانده است. بی آنکه نیازی به جِر دادن و اِوَزمان بیابیم.
حالیا ای عزیزِ ندیده! میخواهم این را بگویم که فرصت را باید ایجاد کرد حتی با زور و ضرب، نباید منتظر ماند تا فرصت خودش نزول اجلال نموده و در بزند و اجازه بگیرد و وارد اوقاتمان شود.
گاهی لازم است به آن تلفن کنیم، التماسش کنیم تا تشریف فرما شود.
گاهِ دیگر نیاز است با ماشین پیِ او برویم و با آداب و تشریفات سوارش کرده و به اوقاتگاهمان بیاریمَش.
.
جا دارد جملهای وزین را از #میلتون_برن برایتان نقل نمایم:
اگر فرصت در نمیزند، برایش در بساز.
.
به قلم #فاطمه_سادات_جزائری
