سلام
به جای آنکه بپرسم خوبی؟ میشود خواهش کنم خوب باشی؟
راستش من دیگر طاقت خوب نبودنت را ندارم. از اینکه عمریست ناخوش میببینمت خستهام. یعنی میشود روزی بیاید که تو حقیقتا شاد و خوشبخت باشی و من در چشمانِ غم زدهات درخشش نشاط و سرزندگی ببینم؟
میشود روزی از راه برسد که من در لحظات خوب و خوش بودنم، نگرانیِ تو نیش به قلبم نزند؟
میشود روزی از راه برسد که من بار سنگین دلواپسیام را که سالهاست بر دوش میکشم، زمین بگذارم و آسوده زندگی کنم؟
گمان نمیکنم!
لابد میپرسی چرا انقدر ناامیدم؟
چون تو همیشه بدحال بودن را برمیگزینی.
از همان ابتدا گویی علاقه داشتی انتخابهایی داشته باشی که منجر به بدحال شدنت میشوند.
و به من هم آموختی که همواره نگرانت باشم.
شاید همهی اینها ناخودآگاه باشد ولی مشکل اینجاست که تو به طرز عجیبی لجباز هستی و مصرانه نمیخواهی رفتارهایت را خودآگاه کنی و بر پایداری در مسیر ناخوداگاهانه رفتار کردن، مقاومتِ بسیاری میورزی.
گویی از خوشحال زیستن میترسی.
متاسفم که باید اعتراف کنم تو به غم، اضطراب و ناخوش احوالی خو گرفتهای و اندکی که از آنها دور میمانی انگار چیزی گم کردهای و سراسیمه به دنبالشان میدوی.
من هم گویی به نگران بودن برای تو عادت کردهام.
باید این عادت را تغییر دهم. من زندگی بر محور عاداتِ ناخواسته را نمیخواهم.
من از حمل این بار سنگین خستهام...
خستهتر از آنی که فکرش را بکنی...
✍️فاطمه سادات جزائری
