می‌دانی یا نه؟
دلتنگی بر خلاف دیگر احساسات، یک هیجان سطحی و زودگذر نیست که روزی بی دلیل قُلنبه شود و بالا بیاید و روز دیگر آنقدر پایین برود که انگار از ابتدا نبوده است.
برای تجلیِ حسِ دلتنگی، مقدمه‌های مفصلی ضروریست.
نخست باید بذرِ مَودَّتْ همراهِ نسیمی مِهرمند به اقلیمِ قلبمان بیاید و در بستر پاک و حاصلخیزِ آن کاشته شود. ذیلِ وزش‌های مکررِ آن نسیم، اندک اندک ریشه بدواند و به نهال عشق مبدل گردد، و قــد بکشد و تنومند شود و شاخه‌های پُـربارش در سراسر روح و جانمان پراکنده گردد.
سپس ثمره‌ی این درختِ ستبر، شکوفه‌های دلتنگی‌ست!
و تا چنین دیباچه‌ای پا نگیرد، دلتنگی پدید نمی‌آید. و این احساسِ ناب، به گستره و عمقی که پیش‌درآمدش دارد، ماندگار و بُن دار است.
درست است که همه‌ی دلتنگی‌های دنیا خاکستری و مه‌آلود است، دلتنگی‌های من اما برای تو رنگِ تاریک و غریبِ حسرت دارد.
هربار این حس در من تنوره می‌کشد، عصاره‌ای از حسرت بر تمام تن و روحم می‌پاشد و انگار سیاه پوشم می‌کند.
از واپسین دیدارمان چند سال می‌گذرد؟ اصلا یادت هست؟
من اما خوب یادم مانده است.
سال ۹۸ بود. میانه‌ی بحبوحه‌ی کرونا، همان وقت که همه هراسان بودند و جرأت نمی‌کردند به غیر از ضرورت، پا از خانه بیرون بگذارند.
تو که دعوتم کردی، من سر از پا نشناختم، رها و فارغ از افکارِ مشوش و متداول، به سوی خانه‌ات پَـر کشیدم و بهترین و آرام‌ترین و سرمستانه‌ترین روزهای زندگی‌ام را در هوای پاکِ خانه‌ات، ذیل عشق ورزی‌های بی حد و حسابت، گذراندم.
در آن لحظاتِ سرخوشانه، هرگز اندیشه‌ی این حد از هجران و دلتنگی، بر ضمیرم نقش نمی‌بست.
و آن آخرین ملاقاتمان بود!
شاید تو از دور دیده باشی‌ام، که بعید می‌دانم. من اما جز خیالت، چیز دیگری از تو ندیده‌ام.
پس از آن بارها و بارها یادت کرده‌ام و سراغت را گرفته‌ام، تو اما بی جواب گذاشتی‌ام.
نمی‌دانم چه خبطی مرتکب شده‌ام که سزاوار سال‌ها پشت کردنت گشته‌ام.
نمی‌دانم دلت را زده‌ام؟ یا آزرده‌اش کرده‌ام؟
نمی‌دانم چه پس رفتی در مسیر دو سویه‌ی عشقمان داشته‌ام؟
نمی‌دانم حتی تنبیهم می‌کنی یا طردم؟
تنها این را می‌دانم که من سالهاست عطش دوباره دیدن و مهمانت شدن، جگرم را کباب کرده است.
می‌دانم که سینه‌ام تشنه‌ی نفس کشیدن در هوای توست.
می‌دانم که قلبم زیر بار سنگین ِدلتنگی و حسرت، لِهیـده است.
چنان دفعتاً کنارم گذاشتی که هنوز پس از شش سال، گیج و منگم.
راستش را بخواهی بیش از خودم از تو دلگیرم.
من همیشه همین روسیاهِ بی معرفت ِ بی لیاقتی که اینک هستم، بوده‌ام.
این را از همان نخست، هم تو می‌دانستی و هم من، و همین‌گونه دوستم می‌داشتی و می‌خواندی‌ام.
اما تویی که آوازه‌ی کرامتت در دو عالم پیچیده و مایه‌ی فخـر و مباهاتِ مریدانت است، چرا؟
من ِ بی‌نوا که اصلا نمی‌شناختمت.
تو پیش آمدم و واله و گرفتارم کردی، به مهمان نوازی‌ها، هوای درگاهت، مهـر ورزیدن‌هایت و نوازش‌های بی مثالت، عادتم دادی و به یکباره رهایم کردی. چـــرا؟
من عوض نشده‌ام!
تو چرا اینگونه تغییر کرده‌ای؟
من همانم...
همان دلتنگ حرم، همانی که با رؤیت هر عکس و فیلم از بارگاهت جگرش شعله می‌کشد، همانی که با دیدن هر دعوت شده‌ی رهسپاری بغض می‌کند، همانی که سالهاست التماست می‌کند.
چه کسی باور می‌کند که سالهاست کریمی چون تو، به ناله‌های ملتمسانه‌ی حقیری چون من، پشت کرده است؟
هماره دلخوشی‌ام این بوده که دوستم داری، که دارمت، که حرمت هست.
جنگ که شد و شایعه‌ی تجزیه‌ی ایران پیچید، نخستین اضطرابم این بود که تو را از ما بگیرند، که نکند روزی حرمت را نداشته باشیم، که بی تو چه خاکی بر سرمان بریزیم؟
مگر می‌شود عاشقِ معتادت دور از عطر بی مثال حرمت زنده بماند؟
من این سال‌های بی تو مُـردگی کرده‌ام!
می‌شود زندگی‌ام را به من بازگردانی؟
می‌شود در رگ‌های خشکیده‌ام، حیات بِدَمی؟
می‌شود کرامتت را مجددا و برای هزار و یکمین بار به من اثبات کنی؟
می‌شود دلِ شکسته‌ام را بَند بزنی؟ مثل آن قدیم‌ها که دعوتم می‌کردی و من مجروح و خسته مهمانت می‌شدم، و تو دستی مِهرمند می‌کشیدی بر همه‌ی زخم‌ها و شکستگی‌هایم و مرهم می‌گشتی بر تمامشان.
می‌شود تجدید نظر کرده و دست از تنبیه و طرد برداری؟ و همان امام رضای بخشنده و مهربانِ خودم شوی؟ همان‌که پیش از آنکه آرزومند و دلتنگ گردم، مرا می‌خواند و پدرانه دست و بالم را می‌آکند و بازمی‌گرداند؟
می‌شود مرا به خانه‌ی پدری‌ام راه دهی؟ خانه‌ای که هیچ چیز جای خالی‌اش را پُـر نمی‌کند.
می‌شود دوباره پدر مهربانم شوی و من دخترِ دوست داشتنی‌ات؟
می‌شود مرا از نو بخواهی و بخوانی؟ با همه‌ی روسیاهی و آلودگی‌ام؟
دستانم دیر زمانی‌ست تُهی‌ست.
و من این روزهای هجران و دلتنگی، عجیب گَـردِ یتیمی بر چهره دارم.
مرا بخوان مهربان‌ترین پدر دنیا!
به قلم #فاطمه_سادات_جزائری
