
پیشتر هم گفتهام که به عقیدهام "انسان بودن" دشوارترین نقش در این عالم است. دلایل متعددی برای آن دارم. یکی از آن دلایل که امروز قصد کردهام پیرامونش بنویسم، "پیچیدگیِ" انسان است.
درون انسان آنقدر گسترده و پیچیده است که خود نیز قادر به کشفِ کاملِ هزارتوی بیانتهایی که در وجودش گسترده، نیست.
و دشوارتر اینکه هر فرد هزارتویی منحصر به خود و متفاوت از دیگر انسانها دارد.
و به این نقطه که میرسم باز صدایی با لحنی قاطع در گوشم میگوید: «با فهم این مطلب چگونه به خود اجازه میدهی دیگران را قضاوت کنی؟ تویی که هرگز نخواهی توانست هزارتوی درون هر فرد را ببینی و بشناسی و درک کنی؟»
شما را نمیدانم، من اما گهگاه در این هزارتوی تاریک گـم میشوم، چنان که نه مسیرِ رهایی را مییابم و نه کورسویی هست تا چند وجب آنطرفترم را بنگرم.
از هر طرف صدایی میآید، هر صدا لحنی دارد و چیزی میگوید و من حیران و درمانده نمیدانم کدام صحیح است و کدام خطا؟
هر لحظه به سمتی میدوم و با هر قدم کوچکتر میشوم. چند قدم به راست میروم و با صورت به دیواری برمیخورم که تا فلک قد کشیده است و من باز کوتاه میشوم.
برمیخیزم و هراسان به چپ میدوم و اینبار به دیواری دیگر و قدَّم کوتاهتر.
دو قدم به جلو میروم و چالهای زمینم میزند. حالا قامتم آنقدر آب رفته که به کودکی میمانم. اصلا خاصیت اصلی این هزارتو، کاهنده بودن است.
در چنین مواقعی وحشتی بر من مستولی میگردد که انگار کن طفلی در صحرایی تاریک و بیکران، تنها و غریب مانده باشد.
ترسان ترجیح میدهم گوشهای کز کنم تا بلکه منجی از راه برسد. منتظر و زانو به آغوش کشیده، میلرزم.
مقداری که نمیدانم چقدر است، میگذرد. صدای قدمهایی از دور میآید. دم به دم گامها نزدیک میشوند و نور میپاشند. و منِ کوته قامتْ نایی برای سربلند کردن ندارم. اما آوای این قدمها را عجیب دوست میدارم.
میدانم این پژواکِ محبوب، از آنِ ناجی من است. همانکه هربار از این هزارتوی ظلمانی میرهانَدَم.
گرمای کف دستش را پشت گردنم حس میکنم و سپس آغوشی امن و تپنده که مرا در خود فرومیبرد.
هنوز ندیدمش ولی هق میزنم و از وحشتم میگویم.
با دو دست بزرگش صورت کوچکم را میگیرد و به نرمی بالا میآورد.
در آن تاریکی، چهرهاش مهتابگونه میدرخشد. میبینمش.
او همانْ "من" است که قد کشیده و بالغ گشته است.
با نگاهی مهربان و همدل، تنِ یخزدهام را گرم میکند و متبسم میگوید: «نترس! من همیشه حواسم به تو هست»
و با یک حرکتْ بلندم میکند و مرا از آن هزارتوی وحشتناک به بالا میبرد.
تاریکیها محو میشوند، نور پهن میگردد.
دهلیزها ناپدید میشوند و همه جا گسترده میگردد.
و من در آغوشِ مهرمندِ او حَل میشوم و اندک اندک او میشوم.
حالا منْ او هستم و او من!
#فاطمه_سادات_جزائری
