شاید در وهلهی اول مضحک به نظر برسد اما عمیقا خوشحالم از اینکه در این نقطه از تاریخ ایستادهام و توفیق تجربهی این روزها نصیبم گشته.
لابد میپرسی: چرا؟ مگر تجربهی جنگ جز تلخی و مرارت است؟
میگویم: نه هر جنگی...
جنگ در هر شکل و کالبدی سخت و دردناک است و کم پیش میآید حلاوتِ آن بِچَربد.
اما برخی شیرینیهای کمیاب، شهدِ گوارایی میشود میانهی تلخیها.
حالا جریان این حلاوت چیست؟
تصور کن:
اینکه در بحبوحهی مصائبِ جنگ بِایستی و شاهد افتخار و قدرتنمایی میهنت در مقابل ابرقدرتهای پوشالی دنیا باشی!
اینکه مغرورانه سرت را بالا بگیری و بگویی: من ایرانیام! من از تبار سحر امامیها هستم!
اینکه فارغ از سلایق سیاسی، دینی و ظاهری، ناظر همدلی و اتحاد هموطنانت باشی به وسعت ایران!
اینکه هرشب در گیرودار شلیک پدافند و موشک، با اطمینان و اعتماد به دلاورمردانِ میهنت، چشمانت را ببندی و بخوابی!
اینکه همسایهات زنگ خانهات را بزند و کاسهای از آش نذریاش برای رزمندگان، بیاورد!
اینکه صاحب خانهات بگوید: این ماه لازم نیست اجاره پرداخت کنید، عجلهای نیست!
اینکه در سرزمینی به گسترهی میلیونها نفر، همه آرزویی مشترک داریم!
اینکه میلیون ها نفر قلبمان برای هم، برای خاکمان میتپد!
اینکه هِیبت و عظمت نام کشورت در دنیا پیچیده باشد!
اینها اگر شهدی گوارا نیست، پس چیست؟
به قلم #فاطمه_سادات_جزائری
