قوز کرده نشسته بود. کم حرف میزد. اعضای صورتش آویزان شده بود. دستش را گرفتم و گفتم: نمیخواهی فکری به حال و روزت کنی؟
لُپهایش را باد کرد، نفسش را آهسته بیرون داد و آرام گفت: خودم هم از افسردگی خسته شدهام. دلم میخواهد یک زندگی جدید بسازم تا انگیزه بگیرم.
چشمانم را درشت کردم و گفتم: این ایده عالیست، من هم همه جوره کنارت هستم. بگو چه در سرِ پشمالویت میگذرد؟
انگار که گرمایی به رگهای منجمد شدهاش بتابد با صدایی که اندکی شور گرفته بود، گفت: خوب است ابتدا از خودم شروع کنم، مثلا ابروهایم را میکرو کنم یا اصلا بروم پیکرتراشی. شاید هم بهتر باشد از خانه شروع کنم و نمای جلوی چشمانم را تغییر دهم. اسباب خانه دیگر خیلی تکراری و یکنواخت شده.
از حالت قوز کرده کمی صافتر شد و ادامه داد: چوبیجاتم را تمام و کمال میخواهم رد کنم و یک دست مبل و نهارخوریِ اسپرت بگیرم. رنگ و لعاب این فرش هم دلم را زده. خوب است فرش و پرده را هم با مبلمات سِت کنم.
قیافهاش را در هم کشید و گفت: از این خانه هم خسته شدهام. بیشتر بوی مُردگی میدهد تا زندگی. ولی فعلا شرایط تعویضش نیست. به نظرم همان تغییر اسباب خانه هم تا حد زیادی میتواند تنوع بخش باشد.
بیحرف نگاهش میکردم که پرسید: نظر تو چیست؟
کمی مِن مِن کردم و گفتم: خب همهی اینها را هم عوض کنی بالاخره دیر یا زود برایت یکنواخت و تکراری میشوند و حتی ممکن است دلت را بزنند، بعدش چه؟
دوباره قوز کرد، انگار که بادش خوابیده باشد. پوزخند زوری زد و گفت: خب آن موقع هم دوباره چارهای میاندیشم. میشود هم همینطور بنشینم و دست روی دست بگذارم تا روزمرگی از پا درم بیاورد.
گفتم: من نگفتم بنشین و دست روی دست بگذار، میگویم به فکر چارهای درست و درمان باش، یک راه حل ریشهای
آویزان و یخزده پرسید: مثلا چه؟
گفتم: مثلا روی مهارتهات کار کن، ذهنی یا عملیاش فرقی نمیکند. برو دنبال یادگیری کار یا هنری که دوست داری یا بهترش اینکه در کلاسهای توسعهی فردی ثبت نام کن، سبک زندگی و اندیشیدنت را تغییر بده. یادگیری مسیریست که تَه ندارد تا روزی خسته و کِسلت کند.
چانهاش را به کف دستش تکیه داد و خیره شد به گُلهای فرشی که ۲سال بیشتر از عمرش نمیگذشت!
به قول #داوود_ملکی عزیز که میگوید:
برای زندگیِ نو آنقدر که به اندیشهی نو نیاز است، به ابزارهای نو نیاز نیست.
.
.
به قلم #فاطمه_سادات_جزائری
