گویی دنیا را از پشت تودهای مِـه مینگرم.
زندگی تار است... خیابانها تارند... خانه تار است... صداها تارند... زمان تار است... آدمها تارند... روزها تار است... وقایع تارند... عشق تار است... عشاق تارند... حقیقت تار است... حرفها تارند... دفترم تار است...
همه چیز تار، تکــراری و بی بُـن است...
ولی تــــو شفافترینِ این روزهای منی!
تویی که محبتت ریشهای سخت و قطور در ژرفای هستیام دارد.
تویی که هیچگاه داستانهایت تکراری نمیشود و هرسال تازهتر، جوشانتر و سوزناکتر میگردد.
اینکـه عشقی در یاختههایم میتپد، سوزی در وجودم میپیچد و اشکـــی پسِ چشمانم غُـل میزند، شفافترینِ روزهای غبارآلودهی من است.
حسینـــم! زلالترینم! پالایندهی وجودم!
محبتت در هر ذرهام رسوب کرده و در رگهایم سیلان دارد و هر قطرهی خونم این روزها برایت میگِـریَد.
من این سوز و شور را با عالم معاوضه نمیکنم.
که زندهام میکند و مرا از غبارِ غلیظِ دنیا زدگیِ محض، میرهانَدَم.
شوری که در من میتراود، عمیقترین و شفافترینِ جهانم است.
مگر میشود این اشکهای بیپایان، بیبُـن باشد؟
این اشکها که یک سال را چشم به راهِ شنیدن داستانهای تکرار نشدنیات میمانند تا بجوشند و وجودم را بپالایند از گناهانِ انباشته و غمهای افروخته.
که اشک بر تو حیاتم میدهد.
و سوز تو مجرای تنفسم را میگشاید.
و روضههایت... و روضههایت... و روضههایت سنگینیهایم را میبلعد و به سانِ پَـرِ کاهـی سبک و بیوزنم میکند.
این شبها با خویشتنم واگویه میکنم که من چگونه طول سال را بدون مُحَـرمت زندهام؟
ای کاش تمام سال محرمت بود و من شور میگرفتم، تنوره میکشیدم و خالص میشدم از اینهمه اندوه و درد.
که جز تو کیست که بتواند چنین اعجازی کند؟
نمیدانم...
حتی نمیدانم بذر عشقت از چه زمان بر اقلیمِ وجودم نشست؟
اما این را خوب میدانم که اگر کائنات دست به دست هم دهند، هرگز نخواهند توانست ریشههای این عشق و سوز را از یاختههایم بَرکَنَند.
سفینهی نجـاتم! به همه چیز و همـه کس اگر شک کنم، به این عشق ناب و ریشهدار، هرگــــز!
#فاطمه_سادات_جزائری
