"جَنگ" واژهای که از کودکی برایمان هولناک بوده است.
گویی واژهاش از خودش هم وحشتآورتر است.
کاش این کلمه را برایمان عادیسازی میکردند. تا بدانیم ما به عنوان "انسان" یکسره در میدان جنگیم!
نخستین جنگمان شاید نبردیست که برای نیامدن به این دنیا میکنیم. وقتی همهی اعضا و جوارح بدنِ مادر میخواهد بیرونمان کند و ما سرسختانه مقاومت میورزیم.
و سپس تسلسلوار با انواع و اقسام نبردها مواجه میشویم.
مثل دندان درآوردن، از شیر مادر گرفتن، مدرسه رفتن، کوتاه کردن موهای دوست داشتنیمان، کنکور، درآمدزایی و...
مگر غیر از این است که ما پیوسته در کارزار جنگیم؟ یا با خودمان، یا دیگری، یا زندگی...
و هرچه قد میکشیم نبردهامان هم قد میکشند و بزرگ میشوند.
پس چرا انقدر از این واژه بترسیم؟
آنکه از "جنگ" میگریزد، در حقیقت از "زندگی کردن" میگریزد.
مخصوصا انسانی که در خاورمیانه متولد میشود، آن هم در ایرانی که میخواهد روی پای خودش بایستد و باج به ابر قدرتها ندهد. چنین کودکی باید "جنگ" برایش عادیترین واژهی ممکن باشد.
باید هرلحظه مهیا باشد.
مگر زندگی خودمان غیر از این بوده؟
که هرجا آمادهی نبرد نبودهایم، وامانده و زمین خوردهایم.
کاش کودکانمان بدانند "جنگ" چیز عجیب و غریبی نیست، بلکه کارزاریست که دائما در آن مشغول پیکاریم.
بدانند که جنگ همان زندگیست! آنوقت شاید راندمانشان در بحرانها بیشتر و بهتر باشد.
به جای ترساندن کودکانمان به آنها "مهارت جنگیدن" بیاموزیم!
لطفی که بزرگترهای ما به ما نکردند، اسم "جنگ" که میآید انگار فلج میشویم، زندگی را گوشهای وانهاده و کاسهی چه کنم چه کنم دست میگیریم و نهایت کوششمان پرسه زدن در کانالهای خبریست. و دیگر جرئت و رمقی برای مبارزه در تن و روحمان نمیماند.
زندگی عرصهی جنگ است! و کسی که آن را غیر از این بپندارد، بازنده است.
در کارزارِ زندگی یا تماشاگری یا جنگجو!
اگر فقط تماشاچی باشی به هیچ منصبی غیر از "گندیدگی" دست نخواهی یافت. ولی اگر جنگجو باشی هم میبری و هم میبازی.
هر حرکتی مستلزم نبرد است! حتی حرکت آب در بستر رودخانه. آبِ جاری دائما در حال نبرد با سنگ و کلوخ و موانع است.
ولی آب راکد فقط تماشاچیست و محکوم به گندیدن.
به کودکانمان بیاموزیم جنگنده باشند تا جاری شوند!
به قلم #فاطمه_سادات_جزائری
