
اعتراف میکنم که زیاد اهل فیلم و سینما نیستم. یا شاید بهتر است بگویم با "فیلم دیدن" حال نمیکنم. هربار کسی پیشنهاد تماشای فیلمی را مطرح میکند، یک "ایششش" در دلم روانهاش میکنم. خیلی کم پیش آمده که یک اثر تصویری، آنقدر درخشان باشد که تا دقایق یا ساعاتی پس از اتمام، مرا در فضای احساسی یا فلسفیاش نگه دارد. معمولا پس از پایان یک فیلم، همه چیز پیرامون آن، از ذهن من رخت میبندد.
من جهان داستان را خیلی بیشتر از دنیای فیلم دوست دارم. این علاقهی ریشهای، نه از سر تفنن، بلکه به دلیل عمق تأثیرگذاری روایت است. به باور من، قدرت نفوذ یک داستان بر روح و اندیشه، به مراتب از قابهای محدود یک فیلم بیشتر است. شاهد آن هم این است که روزها یا هفتهها پس از اتمام یک داستان، درگیر آن هستیم.
جهان داستان، جهانی بی انتهاست؛ چرا که ستونهای اصلی آن بر دو پایه استوارند: خلاقیت نویسنده و قدرت تخیل خواننده.
در حقیقت، نیمهٔ اول داستان را خالق اثر میآفریند و نیمهٔ دیگر در ذهن خواننده، طبق خواست و سلیقهی او، متولد میشود. دنیای هر داستان فضایی نامحصور مابین خلاقیت نویسنده و خیال خواننده است.
اما اتمسفر فیلم، هرچقدر هم فاخر باشد، کوچک و محدود است. چون با تحمیل تصاویر، راه را بر تصویرسازیهای ذهنیِ بیننده میبندد. به همین دلیل فیلم در مؤلفهی "تأثیرگذاریِ عمیق" مغلوبِ داستان است.
با این وجود برخی فیلمها برای من ستارهاند. آنقدر درخشان که حاضرم بارها و بارها به تماشایشان بنشینم. دلیل این درخشش، در میزان قدرتشان برای وارد کردن ماهرانهی احساساتم به بازیِ روایت است. یعنی بازگشت به همان مؤلفهٔ مقدس تأثیرگذاری.
از جمله فیلمهای درخشانی که هربار میبینم به قدر همان مرتبهی اول متأثر میشوم، #سریال_ایرانی پروانه است. با بازی #حامد_کمیلی و #سارا_بهرامی. از سال ۹۱ که این سریال تولید شد، چهار مرتبه، هر هجده قسمت این سریال را با تمام وجود دیدهام. در طول تماشای آن، با خط داستانیاش خوابیدهام، با فراز و فرود احساساتش بیدار شدهام و با کاراکترهایش زندگی کردهام. و هربار پس از پایان قسمت آخر این سریال، یک دل سیر گریه کردهام، و روزها درگیر فضای غریبانهی آن ماندهام.
به ندرت اثری تصویری تا این اندازه مرا اسیر داستان و شخصیتهای خود میکند. هنر و مهارت نویسنده، کارگردان و بازیگران این سریال به راستی ستودنی است.
امشب، این درام عاشقانه و تاریخی برای بار چهارم به پایان رسید و من بار دیگر یک دل سیر گریستم؛ و دوباره ایمان آوردم که هنر، هر شکل و شمایلی که داشته باشد، اگر بتواند روح را به بازی بگیرد، ابدی خواهد شد.
✍ #فاطمه_سادات_جزائری