شبهای آغازین جنگ بود. در خیابان بودیم. صدای تَقْ توقْ و بومبْ بومبْ همه جا پیچیده بود. واژهی "جنگ" دلم را آشوبیده بود.
دستههای نورانیِ موشکهای پدافند در سیاهی شب بالا میرفت و در نقطهای محو یا منفجر میشد.
بچهها با چشمانی گشاد و رنگی پریده، مسلسلوار سوال میپرسیدند: «صدای چیه میاد؟ اینا چیه تو آسمون؟ جنگ شده؟ و...»
آب دهانم را فرو دادم و خندهای تصنعی روی لبانم چسباندم: «داریم به اسرائیل موشک میزنیم، ببینید چقدر آسمون قشنگ شده»
و دستههای ده تاییِ پرتابههای پدافند را نشانشان دادم.
پسرک پرسید: «ما قویتریم یا اسرائیل؟»
بازوی دستم را با ژست بدنسازان بالا گرفتم و با چشمکی گفتم: «معلومه که ما قویتریم»
و با ذوقی ساختگی گفتم: «بچهها حرکت موشکارو نگاه کنید، ببینید چقدر بالا میرن، مثل فشفشه میمونن»
آنها هم ذوق زده و ساده دلانه مشغول تماشای موشکها شدند: «عه چندتام اونطرفه... دوتام اونجاست... مامان مامان منفجر شد...»
و هزار فکر در ذهنم میچرخید و دلآشوبهای که نمیدانستم ریشهاش در کدام یک از این فکرهاست.
از آن پس هروقت صدای تاق تاق پدافند میآمد، بچهها بیآنکه بترسند به سمت پنجره میدویدند تا رد نورانیِ آنها را بیابند و مفتخرانه از قدرت موشکهای ایرانی بگویند.
صبح یکی از این روزها صدای چند انفجار مهیب آمد که از موج آن دیوارهامان لرزید و قلب من هراسان در همهی اعضا و جوارحم میکوبید.
بچهها از خواب پریدند و علت صدا را پرسیدند. گفتم:«اسرائیلو زدیم»
آنها هیجانزده بالا و پایین میپریدند که: «آخجون اسرائیلو زدیم»
من هم همراهشان شدم و تظاهر به شادی، ولی مادرها میدانند که چه هراسی به قلبم چنگ انداخته بود. که چه شد؟ کجا را زدند؟ آیا کسی هم آسیب دیده؟ نکند کودکی..؟ نکند بچههای من هم..؟
صدای جنگندهی دشمن از بالای سرمان میگذشت. بغلشان کردم. پرسیدند: «صدای چیه؟»
گفتم: «هواپیماهای ایرانیه که داره میره اسرائیلو بزنه»
شیشهها میلرزید و قلب من بیشتر. و چه دشوار است وحشتت را با خندهای ژکوند استتار کنی.
حس نفاق داشتم. مگر منافقتر از مادر هم هست؟
که اندوه، اضطراب و اشکش را با نقابی از خنده بپوشاند که مبادا دنیای سفید فرزندانش لکهدار شود.
که مبادا حق مسلمشان را که امنیت و آرامش است از آنها بِقاپند.
و به کدامین حق نخستین حقوق انسانی را از بچههای ما، بچههای غزه، میربایند!؟
به قلم #فاطمه_سادات_جزائری
