
آشنایی داشتیم که هرگاه کنارش مینشستی غالب صحبتهایش به رخ کشیدنِ آباء و اجدادش بود که از اینطرف به فلان اندیشمند میرسیم و از آنطرف به فلان عالم و از یک طرف دیگر به فلان عارف و... قس علی هذا.
راستش همیشه کفری میشدم از این دست حرفهایش. بچه که بودم دلیل این مدل صحبت کردنش را نمیفهمیدم ولی خب پختهتر که شدم، تازه دریافتم که آهان قضیه این است که طرف کمبودهای درونیاش را با چنین سخنانی پوشش میدهد.
باری خودم تصمیم گرفتم هیچگاه به اجدادم و در کل کَس و کارم تفاخر نَوَرزم. حالا هم من نمیگویم ولی شما در جریان باشید که بنده از طرف مادر و پدرم به افرادِ نخبه، فرزانه، فاضل، عالم، دانشمند و فرهیختهی بزرگی میرسم که برای اینکه خدایی نکرده حمل بر خودستایی و تفاخر نشود، نامشان را نمیبرم.
از شوخی كه بگذریم من اصلا افرادی را که به اجداد یا فک و فامیلشان میبالند را درک نمیکنم.
شما درک میکنید؟
مثلا طرف به داییِ دکترش یا برادر نخبهاش یا دخترعمهی فلان و بهمانش افتخار میکند.
لطفا یک نفر زحمت بکشد و جسارت به خرج بدهد و به این افراد بگوید:
عزیزِ عقدهایِ بزرگوار! اگر هم بنا به نازیدن و تفاخر داری، تو را به جان مادرت به داشتههای خودت که برایشان کوشیدهای بناز.
به قول معروف: درخت را از میوهاش میشناسند نه از ریشهاش!
همینک خاطرهای به یادم آمد که گفتم برای شما هم نقل کنم:
قوم و خویشی داشتیم که خاطرخواه دختری زیبارو و اصیل شده بود. خلاصه عزم رفتن به خواستگاری کردند. در مجلس که همه دور هم نشسته بودند، نوبت به صحبتهای جناب داماد یعنی همین قوم و خویش ما رسیده بود. که از خودش بگوید و هنرها و دستآوردها و کار و کاسبی و تحصیلات و غیرهاش.
جناب قوم و خویش هم که میبیند دستش خالیست و چیزی برای گفتن ندارد، شروع میکند به تفاخر ورزیدن به آباء و اجدادش که فلان عالم پدربزرگم هستند و فلان دکترِ خارج رفته عموی پدرم هستند و...
در این میان عروس که دختری فهمیده و زیرک بوده با جسارت تمام میگوید:
گیرم پدر تو بود فاضل، از فضل پدر تو را چه حاصل؟!
و اينگونه دهانِ قوم و خویشِ متفاخرِ ما را به خاک میمالد.
بنده از همینجا لب و دهان مبارکِ عروس را میبوسم و به ایشان خداقوت میگویم.
خداوند متعال بر این دختران جسور و زیرک بیفزاید.
به قلم #فاطمه_سادات_جزائری
