خیلی وقتا خودمون رو با شغلمون معرفی میکنیم؛
«من مدیر فلانجام»، «من پزشکم»، «من برنامهنویسم»...
و این باعث میشه لایههای دیگهی هویتمون—مثل احساسات، علایق و ارزشهامون—کمکم محو بشن.
من پارسال، کار نهچندان مهمی رو در یک ارگان دولتی کنار گذاشتم. برای خودم، اون تصمیم سنگین نبود. حتی احساس شادی داشتم، چون از چیزی که باهام سازگار نبود جدا شدم. اما برای مامانم انگار بزرگترین غم دنیا اتفاق افتاده بود.
ته همهی حرفهایی که باهام میزد، به یه جمله میرسید:
«خب حالا بگم دخترم چکارهست؟»
یعنی نگرانی اصلیش نه پول بود، نه آینده، بلکه این بود که هویتی که من با اون معرفی میشدم دیگه وجود نداشت. و انگار حالا من "هیچی" شده بودم.
اما برعکس اون چیزی که خیلیها فکر میکردن، من بعد از بیرون اومدن، تازه فهمیدم دارم آدم بهتری میشم.
بیشتر برای خودم وقت میذارم، شادترم، اعصاب و روانم سالمتره.
و حتی درآمدم هم از قبل بهتر شده.
برای من، این نسخهی فاصله گرفتن دائمی جواب داد.
ولی آیا برای همه جواب میده؟
قطعاً نه.
هرکسی شرایط، نیاز و زمانبندی خودش رو داره.
اما یه چیزی رو میدونم:
گاهی برای اینکه خودمون رو پیدا کنیم، باید جرات کنیم از چیزی که فکر میکردیم ما رو تعریف میکنه، یه قدم فاصله بگیریم.