من اگه بخوام راجع به آدم هایی در طول تاریخ حرف بزنم که نسبت به تلاش و کوششی که کردن و استعدادی که داشتن و علم و دانشی که سرشار بودن، قطعا آدمای بیشماری رو میتونم براتون مثال بیارم. چه داخلی چه خارجی! مثلا فردوسی رو در نظر بگیرید. فردوسی سی سال عمرشون گذاشت برای شاهنامه در سن ۷۱سالگی تمومش کرد و ما به غیر از شاهنامه فردوسی کلی شاهنامه های دیگه هم داریم ولی برای فردوسی از همه معروف تره اما این شاهنامه در زمان حیات خود فردوسی چقدر سود زندگانی و مادی داشت براش؟ یا مثلاً ویکتور هوگو در بدبختی و تنگدستی زندگی کرد و رمان های معروفی رو نوشت ولی در زمان خودش عایدی نداشت یا ونگوگ وقتی اون نقاشی ها رو می کشید یک روزی فکر می کرد که نقاشی هایش در مزایده ها میلیون دلاری فروخته بشه و هیچ سودی برای خودش نداشته باشه؟
من یک همکلاسی در دوران دانشگاه داشتم که نهفقط در حد کتاب هایی که اساتید برای اون درس معرفی می کردم و منبع امتحانی بودم می خوند. بیشتر نه! و این واسمون ما رو مسخره می کرد که این کتاب چیه شماها میخواهید؟ برای دوره شرکت می کنید؟ چرا زبان می خوانید؟:میدونید نهایتش چی شد؟ همون دوستمون خیلی خیلی خیلی شانسی وارد وزارت علوم شد و استخدام دولتی شد و منو اون یکی دوستم که مدام توی کتابخونه دانشگاهمون پلاس بودیم و مدام توی قفسه های کتاب ها می لولیدیم فلان استاد از نوشته هامون تعریف می کرد اون یکی می گفت قلم خوبی دارید و اون یکی می فا تحلیل و ارائه خوبی داشتیم...نشستیم ته خونه اون برای من فلان ویس در مورد فلان شخصیت تاریخی می فرسته و من براش فلان خبر رو می فرستم باهم تحلیلش می کنیم در حالی که اگه به اون هم کلاسیمون بگن در مورد فلان نظریه بیا حرف بزن بخدا که اگه بتونه...خلاصه که:
یک جمع نکوشیده به مقصود رسیدَند
یک قوم دویدند و به مقصد نَرسیدَند
من ولی هنوز امیدوارم با تمام تلاش هایی که کردم و نشد. من از خیلی ها کوچکترم، تلاشم از خیلی ها کمتر بوده و اونایی که تلاش بیشتری هم داشتن بازم نرسیدن من دیگه چی بگم؟