چند وقت پیش بعد از کار لم دادم گوشه ای و فیلم ترکی معجزه سلول شماره هفت را دیدم قصه رابطه عاطفي عمیق پدر و دخترکی است.پدر دچار نوعی معلولیت ذهنی است بر حسب حادثهای به آدمربایی، کودکآزاری و قتل متهم شده و به زندان میافتد و سپس به اعدام محکوم میشود. از نیمه های فيلم به بعد چشمانم نمناک شد. گاهی دیدن بی رحمی سرنوشت و غصه آدمهای دیگر بهانه ای میشود برای دل سوختن و گریستن. به دوستم هم پیشنهاد دادم فیلم را ببیند گفت من خودم بدبختی کم دارم که فیلم غمگین هم ببینم. همین چند وقت پیش هم لینک فیلم رونا مادر عظیم را برای خواهرم فرستادم که دانلود کند و برای مادر نمایش بدهد گفت غمگین هست مادر غمگین میشود و گریه میکند. گفتم آه راست میگویی. به خودم گفتم دیگر چیزی که دلم را لرزاند و اشکم را در آورد برای کسی نمیفرستم. آدمها هر کدام به خودی خود و به تنهایی خود غمگین هستند. بچه که بودم گاهی میدیدم مادر آرام آرام وسط فیلم دیدن اشک میریزد لبخند میزدم میگفتم گریه نکن این فقط فیلم هست واقعی نیست. الان می فهمم واقعی هم هست غم و غصه هست دوری و از دست دادن هست.