برای ماه بهمن چالش کتابخوانی طاقچه قرار به انتخاب کتابی بود که آدم رو با ادبیات ژاپن و یا فرهنگش آشنا کنه. و خب وقتی صحبت از ادبیات ژاپن میشه احتمالا اولین اسمی که به ذهن افراد میرسه «هاروکی موراکامی»ه. من از هاروکی موراکامی کتابهای مختلفی خونده بودم، از کافکا در ساحل تا شهر گربهها. از بین کتابهایی که هنوز نخونده بودم تصمیم گرفتم «کتابخانهی عجیب» رو انتخاب کنم. انتخابی که البته در انتها ازش پشیمون شدم.
«کتابخانهی عجیب» هم مثل سایر کتابهای موراکامی یک داستان سورئال و واقعا عجیبه. داستان دربارهی پسریه که به کتابخانه میره و درخواست میکنه کتابی دربارهی وضعیت مالیاتی دولت عثمانی بهش معرفی کنند و داستان عجیب و غریب از همینجا شروع میشه. داستان پیچیدگی زیادی نداره و فقط عجیبه، عجیبی که البته در نظر من خوبه. علاوه بر این که داستان تقریبا روون پیش میره، کتاب کتاب کوتاهی هم هست و به نظرم برای گذروندن یک ساعت دور از این دنیا واقعی مناسبه (هرچند با توجه به میزان سانسوری که توی کتابهای دیگهی موراکامی مثل کافکا در ساحل دیده بودم فکر کردم شاید این کتاب هم در اصل طولانیتر بوده باشه ولی نسخهی انگلیسی کتاب رو چک کردم و کتاب سانسور به خصوصی نداشت). ولی فقط همین. داستان دانش و داده و اطلاعاتی به آدم اضافه نمیکنه، و تنها دستاوردی که برای من داشت این بود که دربارهی سیستم مالیاتی و حسابداری سرزمین عثمانی کمی سرچ و تحقیق کردم و این نکته که شخصیت اصلی کتاب از اول به دنبال کتابی در این زمینه وارد ماجرای عجیب داستان میشه من رو کنجکاو کرده بود (و شاید هم دستاورد کمی برای کتاب داستان نسبتا کوتاه نباشه!). چون من هم مثل پسرک داستان «از همان زمان هم که بچهسال بودم، مادرم بهم گفته بود اگر چیزی را نمیدانی، برو به کتابخانه و تهوتویش را دربیاور.»
فارغ از این نقاط قوت و ضعف، ایده و خود داستان رو دوست داشتم و با پسرک داستان همذاتپنداری زیادی داشتم (مخصوصا وقتی گفت «چرا من اینطوری رفتار میکنم؛ وقتی واقعا موافق نیستم موافقت میکنم، میگذارم آدمها مجبورم کنند کارهایی بکنم که دلم نمیخواند بکنم؟») ولی پایانبندی کتاب برام جالب نبود (که حس میکنم دربارهی سایر کتابهای موراکامی هم این مشکل وجود داره و نوع پایانبندی موراکامی با سلیقهی من جور نیست :دی).
از خوندن کتاب به هیچوجه پشیمون نیستم و حتی شاید به دیگران پیشنهادش هم بکنم. ولی از انتخاب این کتاب به عنوان کتابی که من رو با ادبیات یا فرهنگ ژاپن آشنا کنه پشیمونم. فکر میکنم موراکامی بیشتر تحت تاثیر ادبیات غرب داستانهاش رو نوشته و هرچند سورئالی که در داستانهاش وجود داره واقعا منحصر به فرده، ولی خب شاید خیلی برای شناخت ادبیات ژاپن مرجع کاملا مناسبی نباشه. علاوه بر این، کتاب واقعا کتاب کوتاهی بود و به هیچ وجه نمیدونستم میتونم براش یک یادداشت ۵۰۰ کلمهای بنویسم یا نه. :))))) ولی خب تلاشم رو کردم و به نظر دارم موفق میشم!
من کتاب رو از نشر چشمه خوندم، علاوه بر ترجمهی روون بهرنگ رجبی، تصویرگریهای اصلی کتاب هم توی کتاب بود و به نظرم این تصاویر جزو نقاط قوت کتاب بود. نمرهای که از ۵ به کتاب میدم ۳.۵ه. اگر دوست داشتید یک ساعت ز غوغای جهان فارغ بشینید و یک کتاب واقعا عجیب بخونید، میتونید «کتابخانهی عجیب» هاروکی موراکامی رو از طاقچه و از لینک زیر دریافت و مطالعه کنید.