
از من بپرسی میگویم درس اول مادری صبر است. یک روز با یک برگه از پلههای آزمایشگاه پایین میآیی و با ذوق و شوق به همه میگویی: دارم مادر میشم! اما خودت هم دقیق نمیدانی بابت چه چیزی ذوقزدهای! هنوز هیچچیزی در دنیای تو تغییر نکرده است جز همان جواب مثبت آزمایش. خیلی باید صبر کنی تا آن جواب مثبت توی برگه، تبدیل به نشانههایی شود که به تو نوید مادر شدن میدهند. خیلی باید صبر کنی تا کودک توی شکمت، آهسته آهسته رشد کند و بزرگ شود. صبرِ تو، با تو رشد میکند و تو هر بار با هر آزمایش و سونوگرافی، با صبرت امتحان میشوی. باید صبر کنی تا آن روز که مشخص شود کودکی که درونت پرورش میدهی سالم است؟ دختر است یا پسر؟... بعدترش باید صبرت را زیاد کنی برای گذراندن ماهها و روزهایی که شاید فقط خودت سختیشان را بفهمی. از شکمی که هر روز بزرگتر میشود. از روزهایی که هر لحظه برایت سختتر میشود، از دلتنگی برای خود قبل از بارداری ات، تا هراس روز زایمانت... روزهای آخر که میرسد، به همان اندازه که راه رفتن، نشستن و برخاستن، حتی نفس کشیدن برایت سخت شده، همان اندازه صبر کردن هم دشوار میشود. پس کی در آغوشش میگیرم؟!... این صبر و انتظار ولی با تولد کودکت تمام نمیشود. تازه بعد از بدنیا آمدنش است که میفهمی آنهمه صبر در برابر صبری که حالا باید پیشه کنی چیزی نبوده. حالا باید بیخوابی و خستگی و استرس را تحمل کنی و صبر کنی. باید به دست و پای ظریف و کوچکش نگاه کنی و فکر کنی: پس کی بزرگ میشوی؟ و بدانی که برای بزرگ کردنش باید حسابی صبرت را زیاد کنی...
و اما عزیز دل مادر! حالا که تو به دنیا آمدهای و درست در همین لحظه، همین ظهر پاییزی سرد که توی این اتاق گرم کنار بخاری روشن نشستهام و تو را روی پایم تکان میدهم تا خواب چشمان معصومت را نوازش کند، خوب میدانم که این ثانیهها چقدر ارزش آن صبر را داشتهاند...