خوبی زندگی خوابگاهی، آن هم زندگی هفت ساله این است که رفاقتها، خیلی خیلی عمیقتر شکل میگیرند. دوستانی خواهی داشت که با آنها به معنای واقعی کلمه زندگی میکنی. صبحها که بیدار میشوی اولین نفر دوستانت را میبینی و شبها درست تا لحظه‌ای که به خواب بروی با دوستانت مشغول گفتگو و صحبت و خنده‌ای. حتی اگر هم اتاق نباشید، میتوانی هر ساعت روز که دلت خواست بروی پیششان، حتی تا نیمه شب کنار هم باشید و با هم وقت بگذرانید. با هم غذا میخورید، با هم خیابانها را گز میکنید، با هم درس میخوانید، و تو تصور کن این زندگی را برای هفت سال!...
اما یک بدی خیلی بزرگ هم دارد.
آن هم این است که کسانی که در یک شهر در خوابگاه زندگی میکنند یعنی هیچکدام ساکن و بومی آن شهر نیستند و این هفت سال که تمام بشود، هر کدام می‌روند یک نقطه از این خاک.
یعنی دوستی و رفاقتی که عمیقتر شکل گرفته، اتفاقا بیشتر چاک میخورد و نابود می‌شود...
( به این معادله‌ی تلخ، کرونا را هم اضافه کن؛ که همان اندک امکان رفت و آمد و حفظ این رفاقتها را هم از ما دزدید. حالا تو مانده‌ای و جهانی بی دوست)
