
من در طول زندگیام زیاد کتاب هدیه گرفتهام. این هدیهها به مناسبتهای مختلفی بودهاند؛ اولین دیدار با یک دوست، آخرین دیدار با یک دوست، سالروز تولد و...
هیجانانگیزترینشان دو جلدی آخرین کتاب از هفتگانه هری پاتر بود که سال سوم راهنمایی، به عنوان کادوی تولد از خواهر بزرگترمان هدیه گرفتیم. آنقدر برای خواندنش ذوق داشتیم که یادم هست فائزه جلد یک را شروع کرد و من جلد دو را، بی آنکه صبر کنم تا اول جلد یک را بخوانم.
این کتاب هدیه گرفتنها، اوایل خیلی دلچسب بود. علاقهام به کتاب از یک سو، و آن روح ستایشی که در کتاب هدیه گرفتن وجود دارد ( اینکه دیگران من را آدمی اهل کتاب میدانند) از سوی دیگر، حسابی ذوقزدهام میکرد. اما از یک جایی به بعد، این داستان رویِ آزاردهندهاش را هم نشانم داد. اینکه متوجه شدم من در انتخاب هدیه برای بعضی از اطرافیانم وقت میگذارم، به علائقشان توجه میکنم، سعی میکنم هدیهام متفاوت از همیشه باشد، اما آنها با این گزاره که "#فاطمه_کتاب_دوست_دارد"، رنج جستوجو درباره سایر علایق من را بر خودشان هموار کردهاند و حتی تلاش نمیکنند تا بدانند "#فاطمه_دقیقا_چه_نوع_کتابی_دوست_دارد"! تا آنجا که چند کتاب آخری که هدیه گرفتم، آنقدر از سلیقه و پسندم فاصله داشتند که حتی یکبار نتوانستم بخوانمشان.
این یک اعتراف از یک کتابخوان معمولی بود که بعد از خواندن کتابی با همین عنوان، به ذهنم رسید اینجا بنویسم. امیدوارم با نوشتن این حرفها خودم را از همه کتابهای احتمالی که قرار بود در آینده هدیه بگیرم محروم نکرده باشم! چون به همان اندازه کتابهایی بودهاند که هدیه گرفتم و بیاندازه از خواندنشان لذت بردم. مثل همین کتاب #اعترافات_یک_کتابخوان_معمولی، که چندشب پیش در اوج دلمُردگی و بیحوصلگیهایم، همسرم برایم خرید و باعث شد یکبار دیگر در زندگی، از قدرت کتابها برای بهتر کردن حالم شگفتزده شوم.
آن دوران هم البته گذشت، چون حالا نزدیک دو سال میشود که تقریبا هیچکدام دوستانم را ندیدهام و اگر روزی دوباره بتوانیم دور هم جمع شویم، از دیدنشان آنقدر خوشحال میشوم که حتی اگر بعنوان هدیه برایم کتاب آشپزی یا کاتالوگ شرکت داروسازی هم بیاورند، مطمئنا از هدیهشان با کمال میل استقبال خواهم کرد.
در مورد این کتاب هم، اگر مثل من کتاب خواندن را از زمانی شروع کردید که هنوز درستان به جدول ضرب نرسیده بود، خیلی دوستش خواهید داشت. اگر نه، قول نمیدهم!